Bierność to zły sygnał

Lepiej nie będzie. Zaostrzają się wymogi raportowania ESG, co w znaczny sposób utrudni bankom i funduszom inwestycyjnym finansowe zaangażowanie w spółki mające w swoim portfelu węgiel. A nawet gdyby machnąć na to ręką (co zresztą byłoby raczej egzotycznym podejściem), to i tak przecież węgiel i związane z nim opłaty ciążą na cenie energii, co wprost przekłada się na konkurencyjność całej polskiej gospodarki. Dlatego właśnie polityka państwa w sprawie aktywów węglowych spółek energetycznych jest sprawą nie tylko wyników giełdowych, ale w ogóle perspektyw gospodarczych kraju.

Przez lata spółki energetyczne wytwarzały prąd z paliw kopalnych, przerzucając część kosztów na środowisko, czyli w jakimś sensie na nas wszystkich. Teraz jednak same chętnie od węgla odeszłyby szybciej, niż przewiduje to polityka rządu. Ta bowiem bierze pod uwagę także społeczny konsensus co do transformacji energetycznej i stara się zapewnić – na tyle, na ile to możliwe – etapowy proces odejścia od węgla zamiast wyboistego lądowania awaryjnego. O ile jednak politycy lubią zapewniać o swoim przywiązaniu do tzw. umowy społecznej z sektorem górniczym, o tyle w sprawie odciążenia spółek skarbu państwa od aktywów węglowych panuje cisza. A brak inicjatywy i trwanie przy węglu na przekór ogólnoświatowym trendom prowadzić będzie do dalszego przepalania pieniędzy, do czego koniec końców i tak będą musiały się dołożyć gospodarstwa domowe i biznes.