Jak ograniczyć za dużych, by upaść

Chodzi o znalezienie sposobu na bezpieczną likwidację globalnej instytucji finansowej. Oraz by akcjonariusze tak ucierpieli, by odechciało im się nieodpowiedzialnych zachowań.

Ten tydzień przyniósł pewien postęp w tej kwestii. W USA Federalna Korporacja Ubezpieczeń Depozytów (FDIC) opublikowała plany pozwalające jej na zlikwidowanie dużej instytucji finansowej w ten sam sposób, w jaki radzi sobie z upadłościami małych banków - szybko, bezwzględnie i sprawnie. Europejscy regulatorzy rozważają zaś ideę wewnętrznych programów ratunkowych. Obejmowałyby one zamianę obligacji na akcje, kiedy bank popadnie w kłopoty. Europejczycy mają nadzieję, że uprawnienia do zmiany struktury kapitałowej banku wystarczą, by uniknąć chaotycznych bankructw. Rządy i banki centralne będą miały więcej uprawnień do działania, kiedy następny Lehman stanie na krawędzi upadku, grożąc pociągnięciem za sobą innych.

W praktyce o ile rodzime banki, które popadły w kłopoty, mogą zostać przejęte natychmiast, taka groźba wobec dużej, międzynarodowej instytucji z licznymi powiązaniami jest znacznie mniej wiarygodna. Pomimo całej pracy wykonanej przez ostatnie dwa lata niewiele wskazuje na to, by moralny hazard został zlikwidowany czy choćby ograniczony. Pokusa, by stawać się, tak jak Goldman Sachs, instytucją coraz większą i bardziej złożoną, co ma uchronić banki przed ryzykiem wymuszonego zamknięcia i zaoszczędzić strat akcjonariuszom, jest wciąż silna.

Prawda jest taka, że żadne podejście nie jest idealne. Najlepszym rozwiązaniem dla wszystkich krajów byłby czytelny system upadłościowy, w ramach którego organy nadzoru mogłyby albo likwidować banki i sprzedawać ich dobre aktywa innym, albo przeprowadzać programy ratunkowe. Kiedy uderza kryzys, najlepiej mieć tyle opcji, ile jest możliwe.

tłum. TK

© The Financial Times Limited 2010. All Rights Reserved

John Gapper

"The Financial Times"