Jan Winiecki

Polski system ubezpieczeń jest chory i wymaga głębokiej przebudowy. Emerytury powinny być finansowane ze składek, a ZUS potrzebuje aż czterech źródeł finansowania, aby je wypłacić. Powód? Wydajemy ponad stan. Zresztą na całym świecie wydatki przewyższają wpływy. Czas na systemowe reformy.

Rozmawiając, w ostatnich tygodniach nawet dość często, z mediami o tym, co dzieje się w światowej gospodarce i polityce, zapowiadam, że mam dwie oceny: złą i dobrą. I zaczynam od tej złej, czyli od świata zachodniego - pisze Jan Winiecki, ekonomista, nauczyciel akademicki,członek Rady Polityki Pieniężnej

Słuchałem parę dni temu radia, gdzie redaktor dokonywał przeglądu prasy, plotąc radośnie o tym i owym. Aż wreszcie doszedł do wiadomości, że Niemcy cierpią coraz częściej na depresję. I zastanawiał się głośno, dlaczego np. w Hongkongu czy Singapurze ludzie są nastawieni bardziej optymistycznie i nie zapadają tak często na choroby tego rodzaju.

Ciężko w przedwyborczych czasach napisać felieton ekonomiczny, który nie zahaczałby o politykę. Ale spróbuję – no powiedzmy, przynajmniej do połowy felietonu. Płaca minimalna nadaje się do tego całkiem nieźle. Otóż petycję o podniesienie płacy minimalnej podpisała wcale duża liczba osób. Myślę, że kierując się uczuciem.

Organizacja pod taką właśnie, spolszczoną, nazwą opublikowała całostronicowe ogłoszenie (deklarację ideologiczno-wymuszeniową?) w „Financial Times” pod tytułem: „Które firmy wspierają zwycięstwo zielonej gospodarki w Europie. I obok nazw firm poprawnych politycznie, czyli wspierających ekoszaleństwa, umieściło nazwy firm, które nie popierają podniesienia z 20 do 30 proc. obniżki przez kraje UE emisji dwutlenku węgla zagrażającego (rzekomo) naszej planecie.

W jednym z niedawnych felietonów wskazywałem, na kogo nie należy liczyć, że kiedykolwiek polubi kapitalizm. To są ci true believers (głęboko wierzący), jak ich nazywał Eric Hoffer, w to, że ich recepta na życie, także gospodarcze, jest najwłaściwsza.

Opartych na faktach argumentów za kapitalistycznym rynkiem jest ogrom. Zapominamy, że ludzkość przez ogromną część swojej historii żyła w biedzie. Kroki w kierunku zamożności to historia najnowsza kapitalistycznego rynku.

Gospodarka większości dużych krajów Zachodu rośnie bardzo powoli: europejska w tempie 1,0 – 1,5%, amerykańska w tempie 2% z małym dodatkiem. Tempo wychodzenia z recesji jest wolniejsze niż w poprzednich recesjach w ostatnich 40 latach.

Najnowsza europejska moda to moda na oburzanie się. W Hiszpanii oburzało się kilkadziesiąt tysięcy osób. Oburzają się Grecy, którzy latami udawali Greka, żyjąc na koszt Unii Europejskiej, czyli jej podatników w zamożniejszych krajach. Przecież już u progu lat 90. Grecja, zarzucona unijną darmochą, którą wydawała na konsumpcję indywidualną i na socjal, osiągnęła absolutny rekord w historii UE, jeśli chodzi o deficyt budżetowy: 17 proc. PKB! To nawet więcej niż obecnie.