Jadwiga Sztabińska

Telewizyjny program informacyjny. Pierwszy news o zabójstwie Madzi, drugi o protestach z powodu wydłużenia wieku emerytalnego, trzeci o katastrofie ekologicznej w Japonii, czwarty o tym, że Polska jest rekordzistą w inwigilowaniu swoich obywateli, piąty i kolejne o czymś równie sensacyjnym, negatywnym, co się wydarzyło. W radiu nie jest inaczej. Prasa też dotrzymuje kroku. Wystarczy przejrzeć tytuły, by zorientować się, że królują teksty opisujące złe zjawiska. Kiedy się pojawi jakaś dobra informacja, jest niczym kwiat paproci, który można zobaczyć tyko raz w roku w noc świętojańską. To nic dziwnego.

Skandal?! Sądy, od których oczekujemy, że będą wzorem stosowania prawa, wzięły się do jego łamania. Nie chodzi o to, że w ogóle zatrudniają na umowy śmieciowe (dla przypomnienia: to popularne określenie odnosi się do kontraktów zawieranych według prawa cywilnego i nie obejmuje terminowych umów o pracę), ale o to, że robią to w sytuacji, gdy muszą dać etat.

Dlaczego rząd nie pracuje jednocześnie nad zmianami w emeryturach i rentach? Uznał, że taka dawka zabiłaby pacjenta?

W krajach europejskich rok 2011 upłynął pod znakiem walki z kryzysem finansowym, nie tylko na poziomie budżetów państwowych, ale i firmowych.

Pozytywna dyskryminacja. To takie ładne określenie ochrony przed zwolnieniem z pracy na 4 lata przed emeryturą. Słusznie, zważywszy na definicję tego pojęcia. Pozytywną dyskryminacją jest bowiem utrzymywanie czasowych lub stałych rozwiązań i środków prawnych, które mają wyrównywać szanse osób i grup dyskryminowanych ze względu na płeć, pochodzenie etniczne, religię, orientację seksualną, niepełnosprawność i inne cechy (za Wikipedią). Pytanie tylko, komu to służy.

Polski wymiar sprawiedliwości powinien być sprawny, wydolny i... sprawiedliwy. Nad tym, czy taki jest, a raczej co powoduje, że tak wiele brakuje mu do ideału, zastanawiali się uczestnicy debaty zorganizowanej przez DGP.

Jeśli ktoś przegląda ranking 50 najbardziej wpływowych polskich prawników w poszukiwaniu obecnego ministra sprawiedliwości, uprzedzam: próżny trud. Jarosława Gowina tu nie ma, mimo że to on dziś ma formalnie największy wpływ na środowiska prawnicze. Powód bardzo prozaiczny – jest filozofem, a nie prawnikiem. A ranking 50 najbardziej wpływowych polskich prawników obejmuje wyłącznie ludzi z dyplomem wydziału prawa. Ich dobór i kolejność nie wynika z żadnych konkretnych kryteriów czy realnych wskaźników. Nie ma tu żadnego innego klucza niż opinie naszej redakcji.

Rewolucje są potrzebne. Nie mam co do tego wątpliwości. Przynoszą wielką zmianę biegu wydarzeń. I to w różnych sferach: politycznej, społeczno-ekonomicznej, kulturowej, przemysłowej, cenowej czy naukowej. Znamy je z historii.

Wyborcy przetasowali parlament. Premier zrekonstruuje rząd. Czytelnicy zmienili Dziennik Gazeta Prawna. Tylko pozornie te wydarzenia się ze sobą nie łączą. Wspólnym mianownikiem są ludzie. To oni decydują, kto będzie uchwalał prawo, kto ma je egzekwować, kto opracowuje i realizuje założenia ekonomiczne państwa i kto o tym pisze. W tym ostatnim przypadku wybór padł na DGP.