Artykuły autora

Jeśli napiszę kiedyś książkę o przywództwie (ale pewnie tego nie zrobię), to mój podstawowy podział kierowników, prezesów, naczelników i innych szefów będzie wyglądał jak poniżej.

Staram się regularnie wracać do tematu sankcji ekonomicznych nałożonych na Rosję. Powód jest prosty: chodzi o zrozumienie mechanizmów działania wojny ekonomicznej, którą Zachód toczy z Kremlem już od pół roku. Bo nie sztuką jest wprowadzić sankcje, trzeba to tak zrobić, by to przeciwnika zabolało, a samemu zbyt wiele nie stracić.

Przyzwyczailiśmy się już do narzekań, że w krajach rozwiniętych nierówności dochodowe nieustannie rosną. Jednak są państwa, które wyłamują się z tego trendu – to np. Portugalia.

Czy z debaty publicznej da się wygumkować całą wielką i liczoną w milionach żywych oddychających ludzi klasę społeczną? O tak! To właśnie przytrafiło się tzw. klasie robotniczej na przełomie XX i XXI w.

Władimir Putin wydał w marcu dekret stanowiący, że „kraje nieprzyjacielskie” muszą płacić za rosyjski gaz tylko w rublach. Po co to zrobił? Przede wszystkim po to, by wzmocnić rubla, którego kurs po wybuchu wojny uległ załamaniu. W efekcie – dzięki wprowadzonej także dodatkowo ostrej kontroli przepływów kapitałowych i dzięki drastycznym podwyżkom stóp procentowych – rosyjski bank centralny ustabilizował w końcu cenę swojej waluty. I dziś rubel jest nawet mocniejszy niż przed wojną.