Rafał Woś

Niby drobnostka, ale dobrze pokazująca, że jednak niewiele się zmienia w polskiej debacie ekonomicznej. Oto na Forum Ekonomicznym w Krynicy zorganizowano panel dyskusyjny o migracji do Polski pracowników ze Wschodu. Zasiedli w nim z jednej strony przedstawiciele lobby pracodawców (i to tych najbardziej twardogłowych w osobie lidera ZPP Cezarego Kaźmierczaka). A z drugiej władzy państwowej (wicepremier Morawiecki). Kogo w tym składzie brakowało? Oczywiście związkowców.

Przyznam szczerze, że gdy słyszę określenie „bankster”, to mam mieszane uczucia. Głównie dlatego, że kreślenie wizji, w której zły sektor finansowy jest praprzyczyną wszelkich polskich nieszczęść ekonomicznych, jest dużym uproszczeniem. Na dodatek zaciemniającym inne, bardziej trafne źródła patologii (egoizm biznesu, niechęć Polaków do płacenia podatków czy ekonomiczna obojętność rządzących).

Z zaciekawieniem czytam pracę dwóch młodych amerykańskich ekonomistów Suresha Naidu (Columbia) i Noama Yuchtmana (Berkeley). Co prawda zajmują się historią rynków pracy w czasach rewolucji przemysłowej. Ale ostatnio coraz śmielej przerzucają z niej mosty do współczesności.

obserwuje i prezentuje

Ekonomia głównego nurtu stworzyła własny establishment: klasę wpływowych zwycięzców neoliberalizmu. Oni nie chcą oddawać zdobytej hegemonii. Wolą się upierać, że to świat zwariował.

Lewicę ekonomiczną często się oskarża o idealizm, radykalizm i oderwanie od rzeczywistości. Ten opór podszyty jest strachem, że nowi socjaliści odrobili lekcję sukcesu neoliberałów i z powodzeniem zaczynają sięgać po ich patenty.

Ameryka dyskutuje o ekonomicznych skutkach znaczącego podniesienia płacy minimalnej. Pada w niej dużo ciekawych i nieoczywistych argumentów. Warto ich posłuchać.