Paweł Rożyński

Kiedy traciliśmy Pandę i Pawlak, i Tusk powinni jeździć do Brukseli i Rzymu, przekonywać, straszyć i oburzać się na praktyki protekcjonistyczne Włochów. Bo przecież Fiat nie ukrywał, że decydował wyraźnie pod naciskiem włoskich polityków

Kolejne kraje jeden po drugim ogłaszają cięcia wydatków publicznych. Co się stało, że nagle, po dwóch latach kryzysu, wszyscy się obudzili?

Kolejne grupy zawodowe starają się ograniczyć dostęp do swoich usług i wymusić ochronę przed wolnym rynkiem. W trosce o nasze dobro. W istocie stoi za tym interes korporacji. Tym razem dał znać o sobie samorząd aptekarski.

To się nie śniło nawet Janowi Piszczykowi z filmu „Zezowate szczęście”, gorliwemu urzędnikowi w wydziale sprawozdawczości. W setkach urzędów pracuje już 400 tys. osób, a kosztowna administracja nawet w kryzysie rozrasta się niczym wszechświat.

Dzięki debiutowi PZU i zbliżającemu się Tauronu Warszawa na chwilę stała się giełdowym centrum pogrążonej w marazmie Europy.

Wielkim błędem prywatyzacji w Polsce było pozostawienie całej masy małych przedsiębiorstw, które teraz trudno sprzedać. Kolejne ekipy chomikowały udziały w firmach typu fabryka drutu tylko po to, by móc wsadzać swoich ludzi do rad nadzorczych. Skarb Państwa wciąż jest jedynym właścicielem fabryki musztardy, zapałek oraz stacji hodowli i unasieniania zwierząt. Widać jak na dłoni, że tworzono spokojne, bezpieczne posadki dla swoich – przynajmniej do kolejnych wyborów.

„Financial Times”: „W Niemczech protesty przeciwko planom rebrandingu Allianza na PZU”. „Wall Street Journal”: „PZU skarży holenderski rząd do międzynarodowego arbitrażu za blokowanie inwestycji w Eureko”, „Athens News”: „Fundusze hedgingowe powiązane z PZU windują oprocentowanie greckich obligacji”. Może tak właśnie wyglądałyby nagłówki gazet 12 maja 2010 roku, gdyby debiut PZU odbył się nie teraz, ale dziesięć lat wcześniej. I w dodatku poszłaby zaraz za nim całkowita prywatyzacja firmy.