Tomasz Wróblewski

Ta tragedia wstrząsnęłaby każdym państwem. Po zamachu na nowojorskie wieże, londyńskie, madryckie czy moskiewskie metro zamykano giełdy, rządy nie potrafiły pozbierać myśli, a tym bardziej zapanować nad spiskowymi teoriami paraliżującymi kraj.

Empatia, ponadpartyjna solidarność – „zakończmy te głupie spory”. Nie sposób dziś wątpić w szczerość apeli polityków. Płynącej z głębi serca chęci zażegnania konfliktów. Zrozumiałe, że odpychają od siebie pytania o przejmowanie opuszczonych urzędów i stanowisk.

Jedni produkują stal, inni guziki. Rząd Tuska punkty w badaniach opinii publicznej. Nie zabrakło ich w tym tygodniu. Raport OECD w nas też tchnął sporo nadziei. Usłyszeliśmy, że „zielona wyspa” rozpromienieje nowymi kolorami zagranicznych inwestycji, wzrostu wewnętrznego popytu, rynku nieruchomości.

Nikt tego jeszcze nie nazwał. Nikt nie wykopał rowów, ale podskórnie czujemy, że ceremonie żałobne płynnie przeistaczają się w kampanię wyborczą. Spór o prezydenturę staje się sporem o mit katyński.

Dwoje ludzi zaczyna wspólne życie. Dzielą smutki, radości i mieszkanie. I tak trwają w związku aż do śmierci. Jednego z nich. Nie mieli ślubu, bo nie mamy gejowskich ślubów. Nie zawierali związku partnerskiego, bo państwo nie uznaje takiego partnerstwa. Mieszkanie zabiera gmina.