Tomasz Wróblewski

Trzy lata rządów Donalda Tuska uspokoiły rozedrganą i krzykliwą scenę polityczną jego poprzedników. Tych z lewej i tych z prawej. Forma i oprawa na całym świecie są w cenie. W młodych, niewyrobionych politycznie demokracjach jak Polska uśmiech, dobre słowo i czar osobisty mogą jeszcze więcej. Ile? Nie sposób przełożyć tego na pieniądze, ale można na notowania opinii publicznej.

Kiedy polityk czuje zew, powołuje komisję lub centrum. Wychodzi z założenia, że jak już jest organizacja, to ma jakiś sens. Tak powstała inicjatywa prezydenckiego Centrum Monitoringu Mediów.

Zbrodnia w Łodzi, awantury na Krakowskim Przedmieściu, katastrofa pod Smoleńskiem. Kolejne wstrząsy do żywego dotykały nasze uczucia, ale w żaden sposób nie zburzyły porządku i stylu polityki. Jak w biało-czarnych westernach tło się przesuwa, zmienia się krajobraz, a ci sami kowboje dalej tkwią w tej samej strzelaninie.

Czy ktoś poza wariatem może być winien zbrodni popełnionej przez wariata? Czy krytyk filmowy winien jest, kiedy szaleniec atakuje gwiazdę telewizyjną, a trener piłkarski, kiedy kibice poturbują bramkarza? Ślepa zbrodnia, wybuch nienawiści, jak ten w łódzkiej siedzibie PiS, nie mogą być rozpatrywane w kontekście odpowiedzialności jednej partii, kilku polityków czy niechętnych dziennikarzy.

To nie jest jeszcze kryzys. Ba, obecna wojna walutowa może nawet na chwilę nas wzmocnić. Polskie obligacje szybko rozchodzą się po świecie. Gorzej, kiedy inwestorzy zakrzyknął: sprawdzam.

Gdyby przestępcy byli tak mili, nie zmieniali telefonów, nie mataczyli i nie byli tak cwani, to i służby specjalne miałyby lepszą efektywność. A tak nieboraki muszą zdać się na to, co wyszukają dziennikarze, ewentualnie na podsłuchiwanie tego, co dziennikarzom mówią ich źródła. Afera podsłuchowa, niezależnie od całej moralno-prawnej stęchlizny jest szczególnie kompromitująca dla samych służb. Dla ich profesjonalizmu, skuteczności w pozyskiwaniu informacji i szczelności swoich własnych agentów.

Rząd ma już tylko jednego wroga. Matematykę. Nie ma opozycji z prawdziwego zdarzenia, nie boi się ekonomistów ani Banku Światowego, bo kto by tam zrozumiał te ich wyliczenia. Przedsiębiorcami i Balcerowiczem dzieci straszą, a nas, publicystów sprowadził do roli wysoko płatnych cyników oderwanych od realiów życia zwykłych ludzi.

Dziś pewnie trudno w to uwierzyć, ale premiera Tuska też obowiązuje prawo grawitacji. Ale masa krytyczna zadłużenia, zaniechań i biurokratycznej niemocy raczej wcześniej niż później może pociągnąć nas wszystkich w dół. Nie tylko słupki popularności rządu, ale też wskaźniki naszego dobrobytu.

Polityka to dziś sztuka oportunizmu. Zbijanie punktów lojalnościowych u wyborców. Słowami, hasłami, kalamburami. Unikalny krawat albo bez krawata, gadżet, grzybobranie, kampania przeciwko klapsom. Wieczne poszukiwanie niezagospodarowanego, łatwego do podboju poletka.