Mira Suchodolska

Klamka zapadła. Trybunał Konstytucyjny się wypowiedział. Polski Związek Działkowców stracił monopol na bycie dysponentem całych „zielonych płuc Polski”. To olbrzymi majątek. I rozumiem żal, jaki towarzyszy tej decyzji. I zaciętość, z jaką to środowisko walczyło, aby zatrzymać to, co nieuchronne.

Leczyć można ze wszystkiego. Z uzależnienia od alkoholu i hazardu, z uzależnienia od kupowania coraz to nowych butów albo od gry w bejeweledblitza na Fejsbuku. Tylko po co?

Jak nie podatkiem, to mandatem. Już od przyszłego roku system ściągania należności od kierowców przyłapanych na przekroczeniu prędkości czy innym grzechu drogowym będzie przebiegał szybciej i wydajniej.

Wśród nielicznych rzeczy, których nie da się mieć za pieniądze, niektórzy idealiści wymieniają także sprawiedliwość. Nie będę polemizowała z tym, czy i w jakim stopniu można kupić sobie miłość lub zdrowie. Ale wiem jedno – nie ma sprawiedliwości bez pieniędzy.

Działkowcy będą protestować. Oflagują się, oplakatują (Ręce precz od ogrodów działkowych etc). Jest szansa, że bardziej radykalni między 23 a 29 czerwca przykują się do płotów przy swoich altankach i gromko zaintonują hymn Polskiego Związku Działkowców.

Jedni mają pieniądze i władzę. Drudzy transparenty, zachrypnięte od krzyku gardła, a czasem pały, kamienie, nawet butelki z benzyną. Co jakiś czas związkowcy oraz politycy do spółki z biznesem stają naprzeciw siebie, a ich starcie ma zapewnić równowagę w społecznym ekosystemie.

Ekspresowo wprowadzana specustawa miała zagwarantować podwykonawcom przy budowie autostrad wypłatę należnych im pieniędzy. Ale wychodzi, że zamiast specustawy mamy superklapę – taka pomoc zostanie uznana przez Brukselę za niedozwoloną.

Pod posesję z piskiem opon zajechał radiowóz straży miejskiej. Dwóch funkcjonariuszy niecierpliwie zadzwoniło do bramy. Proszę otwierać, obywatelko. Przyjechaliśmy na kontrolę – krzyknął jeden z nich i znacząco pomachał solidnym liniałem. – Oj, będzie grzywna, będzie – mruczał po chwili, pochylając się nad trawnikiem. – Źdźbła o pół centymetra za długie, niż mówi uchwała rady miejskiej... – To może najpierw upomnienie ustne – płaszczyłam się. – Już nigdy nie dopuszczę, aby trawa tak się rozbujała.

Pamiętacie Państwo kota umieszczonego w zamkniętym pojemniku, do którego mogła, ale nie musiała się dostać trucizna? Był jednocześnie i żywy, i martwy. Otóż ów hipotetyczny kot Schrödingera, który został wymyślony, aby wytłumaczyć na przykładzie założenia mechaniki kwantowej, ożył. Za sprawą polskiego e-systemu podatkowego.