Marek Antoni Nowicki

Państwo ma obowiązek zorganizować swój system penitencjarny w sposób zapewniający uwięzionym poszanowanie ludzkiej godności. Może to wiązać się z obowiązkiem ochrony więźnia przed szkodliwymi skutkami biernego palenia.

Państwa muszą przyjąć procedurę gwarantującą, że decyzja o zakończeniu życia była zgodna ze swobodnie wyrażoną wolą zainteresowanego. Wymaganie recepty lekarskiej na podstawie opinii psychiatrycznej jest takim środkiem.

Życie prywatne jest szerokim pojęciem obejmującym m.in. aspekty fizycznej i społecznej tożsamości jednostki, w tym prawo do autonomii osobistej oraz prawo do poszanowania osobistych decyzji w sprawie rodzicielstwa.

Na władzy państwowej ciąży obowiązek podejmowania rozsądnych i skutecznych działań prewencyjnych, jeśli wiedziała ona lub powinna była wiedzieć o istnieniu rzeczywistego i bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa członków rodziny.

Państwo nie zareagowało na nadmierny hałas z wymaganą starannością ani nie rozważyło z właściwą wnikliwością wszystkich interesów stron konfliktu. Nie wypełniło więc swojego obowiązku zagwarantowania mieszkańcom prawa do poszanowania miru domowego oraz życia prywatnego i rodzinnego.

Coraz częściej na wokandę Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu trafiają sprawy dotyczące braku odpowiedniej ochrony przed przemocą w rodzinie.

Prasowa prowokacja satyryczna, nawet gdy nie wywołuje negatywnych skutków, może stanowić naruszenie prawa - orzekł w zeszłym tygodniu Trybunał.

Zniesienie wolności zgromadzeń i wypowiedzi zawsze zagraża demokracji. W społeczeństwie demokratycznym musi istnieć możliwość wyrażania idei politycznych kwestionujących ustalony porządek. Wolność zgromadzeń może być ograniczana jedynie w przypadku podżegania do przemocy lub odrzucania zasad demokratycznych.

SENTENCJA. Trybunał nie wyklucza, iż traktowanie oparte na uprzedzeniach wobec mniejszości etnicznej może być objęte art. 3. W szczególności poczucie podrzędności i poniżenia na skutek dyskryminującej segregacji rasowej w dziedzinie edukacji może, w szczególnej sytuacji konkretnego ucznia, oznaczać traktowanie sprzeczne z gwarancjami art. 3 Konwencji. Państwom nie można zakazać tworzenia osobnych klas lub różnych szkół dla dzieci z trudnościami albo implementacji specjalnych programów edukacyjnych mających odpowiadać specjalnym potrzebom. Umieszczanie w oddzielnych klasach jest środkiem pozytywnym, jeśli ma pomóc dzieciom uzyskać wiedzę konieczną do przyswojenia programu szkolnego. SYGN. AKT 15766/03)