Jan Wróbel

W nowym roku marzy mi się nowy rząd. Taki naprawdę nowy, nie pod batutą powielającego stare kawałki Donalda Tuska, a tym bardziej Prezesa, drugiego „wrzeszczącego staruszka” (copyright Rafał Ziemkiewicz – złośliwa to cholera i czasem wredna, ale jakże błyskotliwa). Ci królowie są nadzy.

Realizm jest piękną cechą. W połączeniu z pewną dawką odwagi (bo jak inaczej przejść przez życie?) i chociażby zarysowaną wizją przyszłości jako szansy, a nie wyroku, zwiększa nadzieję, że widok własnej twarzy w lustrze nie będzie brzydził. W grudniu niejednemu się wydawało, że realizm podpowiada kapitulację: owszem, Solidarność brzydka nie była, ale ruscy nie pozwolą, SB nie pozwoli, poza tym u nas to zawsze się nie uda.