Radosław Korzycki

Nastroje w Trump Tower są ostatnio raczej minorowe. Najbliżsi doradcy republikańskiego kandydata martwią się o niego. The Donald jest podobno wycieńczony, sfrustrowany i powoli traci wiarę w sens kampanii. To, co tak znakomicie mu szło w czasie prawyborów i zapewniło nominację prawicowego stronnictwa, zupełnie nie działa na obecnym etapie prezydenckiego wyścigu.

Trump ogłosił chyba najambitniejszy ze wszystkich współczesnych kandydatów na prezydenta USA plan wobec Bliskiego Wschodu i centralnej Azji. W przemówieniu wygłoszonym w American Israel Public Affairs Committee obiecał, że „całkowicie rozmontuje irańską sieć globalnego terroryzmu, która odpowiada za zamachy w 25 krajach na pięciu kontynentach”. W tej samej mowie stwierdził, że kiedy zostanie prezydentem, Państwo Islamskie zniknie, i to bardzo szybko. Nawet król jastrzębi George W. Bush nigdy nie pozwolił sobie na brawurowe słowa: „Zniszczę ich bardzo, bardzo szybko”, zawsze mówił, że wojna z terroryzmem to projekt na całe pokolenie.

Kończąca się dziś republikańska konwencja miała być wielkim triumfem Donalda Trumpa. Ale ekscentrycznemu miliarderowi nie udało się ukryć wewnętrznych podziałów w partii i sztabie.

Z wieloetapowego planu wicepremiera Mateusza Morawieckiego jedno przeszło zupełnie poza radarem: REIT. To popularne w wielu krajach Real Estate Investment Trusts, czyli typ funduszy inwestycyjnych inwestujących w nieruchomości pośrednio i bezpośrednio – choćby przez nabywanie akcji firm mających w swym portfolio udziały w nieruchomościach.

David Cameron odchodzi, tymczasem ultralewicowy szef opozycyjnej Partii Pracy Jeremy Corbyn okopał się w swojej twierdzy i ustąpić nie zamierza. W miniony weekend odparł wewnętrzną rewoltę w swoim stronnictwie i oddalił z gabinetu cieni dwunastu bardziej centrowych polityków, którzy chcieliby ją przesunąć na pozycję, jaką partia ta zajmowała za kierownictwa Tony’ego Blaira.

Z pozoru cała Ameryka jest przerażona perspektywą Brexitu. Barack Obama nawet pogroził palcem, że ewentualne wyjście Zjednoczonego Królestwa z Unii ustawi je na końcu kolejki w nadchodzących rundach negocjacji o liberalizacji handlu i znoszeniu pozostałych barier w relacjach transatlantyckich. I z surowością satrapy przestrzegł, żeby Brytyjczycy sami nie spekulowali, czy Stany Zjednoczone będą ich w tej sytuacji ratować, bo to zależy głównie od niego samego. Zasugerował też, że nie mogą na wiele liczyć. Potem nieco z tonu spuścił, zastępując kij marchewką, i przekonywał głosujących 23 czerwca, że w kupie raźniej i lepiej jest im iść ramię w ramię z  Brukselą przy ewentualnym negocjowaniu jakichkolwiek umów ekonomicznej natury w   przyszłości.