Artykuły autora

W toku negocjacji z wierzycielami możliwych z ich strony ustępstw dotyczących warunków spłaty zadłużenia pojawia się wątek finansowania restrukturyzacji. Chodzi tu zarówno o finansowanie potrzeb obrotowych przedsiębiorcy dłużnika, jak i niezbędnych dla jego dalszego funkcjonowania inwestycji, w tym ich dokończenia. Konieczne są jednak modyfikacje regulacji, by usprawnić proces restrukturyzacji.

Konieczne dostosowanie prawa restrukturyzacyjnego i upadłościowego do unijnych regulacji (czyli implementacja tzw. dyrektywy drugiej szansy z 20 czerwca 2019 r. 2019/1023) stwarza okazję, by zastanowić się nad prawnymi możliwościami poprawy efektywności postępowań restrukturyzacyjnych, mierzonej udziałem postępowań z wykonanym układem w ogólnej liczbie wszczętych postępowań. W tym celu warto przyjrzeć się ramom funkcjonowania rady wierzycieli (dalej: RW) w postępowaniach restrukturyzacyjnych.

Decyzje wierzycieli, czy poprzeć restrukturyzację zadłużenia dłużnika i w jakiej formie, należą do kluczowych w procesie restrukturyzacji. Jest to niezależne od tego, czy mamy do czynienia z serią ugód bilateralnych pomiędzy dłużnikiem a poszczególnymi jego wierzycielami, czy też z jednym z czterech postępowań restrukturyzacyjnych przewidzianych przez prawo. Jakimi jednak kryteriami powinien kierować się wierzyciel w stosunku do dłużnika? Czy decydującą rolę w wyborze ścieżki dalszego postępowania wobec dłużnika powinien mieć wyłącznie rachunek ekonomiczny (badanie stopnia zaspokojenia wierzyciela w ramach różnych scenariuszy postępowania z dłużnikiem i wierzytelnością w stosunku do niego)? A może wpływ na decyzję wierzyciela mają także czynniki niemierzalne, w tym zwykła empatia lub pewna kombinacja obu tych kryteriów?