Tim Clapham

Wczesnym rankiem siedzę na niewielkim pomoście przy stawiku w Stręgielku na Mazurach. Świeci słońce, w wodzie krzątają się rybki, latają ważki, nad wodą pochylają się wierzby, w ich gałęziach śpiewa wiatr, gdzieś w oddali przejeżdża samochód. Zaczynam wczytywać się w „Teorię sprawiedliwości” Amartyi Sena, laureata ekonomicznego Nobla z 1998 r. Praca Indusa nie jest zbyt oczywistym wyborem na wakacje, ale mam sporo czasu do wieczora – a wtedy nadrobię zaległości i obejrzę kilka klasycznych filmów z Clintem Eastwoodem.

Przed I wojną światową przechwytywanie prywatnej korespondencji w Wielkiej Brytanii wymagało osobistej zgody ministra spraw wewnętrznych. Teraz władze europejskich państw i USA, a przynajmniej ich służby bezpieczeństwa, uważają, że mają prawo czytania każdego listu, e-maila, postu na Twitterze czy FB. Że mają prawo wiedzieć wszystko. Przesadzam? Niedawno brytyjski parlament wyraził zaniepokojenie tym, że policja, wbrew sądowemu orzeczeniu, przechowuje dane biometryczne każdej osoby, która kiedykolwiek wpadła jej w ręce – i to niezależnie od tego, czy ta osoba jest podejrzewana o popełnienie przestępstwa. W bazie danych są już zgromadzone informacje o ponad milionie brytyjskich obywateli.

Czy David Cameron pozwie ośrodki badania opinii publicznej za zafundowanie mu choroby wrzodowej? W Wielkiej Brytanii działa co najmniej 11 takich firm i wszystkie twierdziły, że Partia Konserwatywna przegra.

Czy Komisja Europejska ma skłonności samobójcze? Najwyraźniej tak, bo tylko w ten sposób można wytłumaczyć jej obsesję na punkcie podpisania z Ameryką Transatlantyckiego Partnerstwa w dziedzinie Handlu i Inwestycji (Transatlantic Trade and Investment Partnership, TTIP).