Jacek Wakar

„Konstelacje” w warszawskim Teatrze Polonia to rollercoaster – od śmiechu do wzruszenia. Adam Sajnuk, Maria Seweryn oraz Grzegorz Małecki stworzyli sceniczny przebój idealny.

Niektórzy porównują Asghara Farhadiego do Antonioniego. Po obejrzeniu przejmującej „Przeszłości” sądzę jednak, że w swoim pojmowaniu kina najbliżej jest mu do Kieślowskiego.

„Absolwent” w Teatrze Dramatycznym ma wszelkie szanse stać się tak wyczekiwanym na tej scenie hitem. A jednocześnie skupia w sobie wszystkie problemy, z jakimi boryka się dziś „imperium” Tadeusza Słobodzianka.

W świetnym „Pocałunku” w warszawskim Teatrze Ateneum jest liryzm, humor, ale i zaskakująco dużo cynizmu. No i Marzena Trybała oraz Krzysztof Tyniec. Wyborni.

W grupie Centrala można pokładać nadzieje, ale wystawiona przez nią adaptacja „Wszyscy byli odwróceni” Marka Hłaski to sceniczne kuriozum.

Więcej, szybciej, mocniej – ta zasada w przypadku „Mayday 2” w Och-Teatrze sprawdziła się idealnie.

Wybór obsadowy wydawał się oczywisty. Która z dzisiejszych polskich aktorek może zagrać Kalinę Jędrusik? Katarzyna Figura oczywiście. Przecież i ona w swoim czasie zupełnie słusznie uchodziła za polski symbol seksu (ach, te role w „Pociągu do Hollywood” Piwowarskiego oraz „Kingsajzie” Machulskiego), ona też wydawała się rodzimą inkarnacją boskiej Marilyn, dla niej również polski artystyczny światek wydawał się zbyt ciasny.

„Życie jest piękne” Pawła Priażki w Studio zrealizowane w konwencji teatru dokumentalnego bardziej przypomina próbę czytaną niż pełne przedstawienie. Rzecz tylko dla wytrwałych.

Prapremierowe przedstawienie w warszawskim Teatrze Polskim nie uratowało „Karnawału” Sławomira Mrożka. Pozostanie on jedynie ciekawostką w dorobku pisarza.