Wojciech Przylipiak

Na swojej nowej płycie Ellie Goulding utraciła kilka argumentów, dzięki którym wyróżniała się spośród współczesnych wokalistek. Postawiła na czysty pop

W komisach muzycznych w Polsce bez większych problemów można dostać płyty najpopularniejszego zespołu rockowego w historii Jugosławii, który zyskał popularność na przełomie lat 70. i 80. zeszłego wieku – Bijelo Dugme. Wydawnictwo GAD Records, specjalizujące się w odkurzaniu muzycznych skarbów sprzed lat, postanowiło przypomnieć dokonania kapeli Gorana Bregovicia w zremasterowanej wersji.

Dziewiąta część „Polskiej Nostalgii” zaczyna się z kolei dobrze znanymi „Zielono mi” Andrzeja Dąbrowskiego i „Dni, których nie znamy” Marka Grechuty. Dalej są chociażby „Ludzie nie mówią prawdy” składu Novi śpiewany scatem i z saksofonem Janusza Muniaka oraz numery Andrzeja Zauchy solo („Bezsenność we dwoje”), a także z zespołem Anawa („Nie przerywajcie zabawy”).

Od lat jestem fanem Amerykanki polskiego pochodzenia Rykardy Parasol. Jej surowości, mroku i niepokojącego klimatu przypominającego dokonania PJ Harvey. Czwarty krążek wokalistki, autorki tekstów i producentki „The Color of Destruction” to kolejny zestaw znakomitych okołorockowo-folkowych kompozycji, choć bardziej rozbudowany niż na jej poprzednich płytach.

Do pierwszej płyty, jak sam przyznał, szykował się sześć lat. Na drugą trzeba było czekać kolejne cztery. Czy warto było mieć tyle cierpliwości dla Jamiego Woona?