Ignacy Morawski

Prognozy instytucji międzynarodowych rzadko wzbudzają emocje na rynku finansowym, ale media lubią je cytować ze względu na powagę takich nazw, jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Bank Światowy czy OECD. Kiedy MFW opublikował wiosenne prognozy dla Polski, media skrupulatnie odnotowały, że fundusz podniósł prognozę wzrostu PKB na 2017 r. z 3,3 do 3,4 proc. To mała różnica i niewiele znaczy, bo sam margines błędu takiej prognozy jest wielokrotnie większy niż 0,1 pkt proc. Ale w świat poszedł komunikat, że w Polsce jest lepiej. I dobrze, bo w Polsce rzeczywiście ten rok będzie lepszy od oczekiwań.

Dług publiczny w takiej wysokości, jaką mamy dziś w Polsce (ok. 55 proc. PKB), nie blokuje rozwoju gospodarczego. Już o tym pisałem, przekonując, że paniczne ostrzeganie przed powtórką scenariusza greckiego w Polsce nie ma sensu. Ale jest inne pytanie: czy nie mamy przypadkiem za dużego długu zagranicznego? Czy to nie blokuje rozwoju?

Możemy wejść do strefy euro, kiedy osiągniemy PKB na głowę mieszkańca na poziomie 85 proc. Niemiec. Powiedział to Jarosław Kaczyński, prowokując kilkudniowe wzmożone zainteresowanie tematem wspólnej waluty. W wypowiedzi prezesa PiS zawarte są de facto dwa ciekawe problemy. Pierwszy to pytanie, czy my w ogóle jesteśmy w stanie osiągnąć poziom realnych dochodów na poziomie 85 proc. Niemiec. Drugi to pytanie, czy jest sens wchodzić do strefy euro, czy nie. Na dziś moja odpowiedź na oba pytania brzmi: nie. Piszę „na dziś”, ponieważ nie wykluczam, że warunki mogłyby nas zmusić, by w sprawie euro zmienić zdanie.