Aleksandra Gliszczyńska-Grabias

 W wyroku ogłoszonym przez Europejski Trybunał Praw Człowieka 19 grudnia 2017 r. w sprawie Ögrü i inni p. Turcji (skarga 60087/10) strasburscy sędziowie po raz kolejny przypomnieli o jednej ze swoich najlepiej utrwalonych linii orzeczniczych, wskazując, że jakiekolwiek ograniczenia wolności zgromadzeń dopuszczalne są tylko w wyjątkowych okolicznościach, a na państwach-stronach Konwencji, które tę wolność ograniczają, spoczywa ciężar udowodnienia, że ograniczenia te były nie tylko proporcjonalne, lecz również absolutnie niezbędne w społeczeństwie demokratycznym.

Skarżący, Semir Güzel, był wiceprezesem tureckiej Partii Praw i Wolności (Hak ve Özgürlükler Partisi). 4 stycznia 2004 r., podczas pierwszego kongresu ugrupowania, pełnił funkcję przewodniczącego obrad. Niektórzy delegaci wygłosili wtedy swoje przemówienia w języku kurdyjskim, a Güzel nie próbował się temu przeciwstawić.

W sprawie Kulinski i Sabev przeciwko Bułgarii (skarga nr 63849/09) trybunał po raz kolejny wypowiedział się na temat dopuszczalnych ograniczeń praw osób pozbawionych wolności. Po raz kolejny również orzekł w sposób sprzeczny z poglądami środowisk, które domagają się jak najbardziej restrykcyjnego traktowania skazanych.