Ryszard Bugaj

Uczestniczyłem w obradach kongresu ekonomistów. Ekonomiści – w większości należący do świata akademickiego – dali świadectwo, że nie są „dogmatyczni”. Z sesji, w których uczestniczyłem (stan finansów publicznych, celowość przystąpienia do strefy euro), mam prawo wyciągnąć wniosek, że w głównym nurcie opinii orientacja zmieniła się zasadniczo: prawie nikt nie chce bronić reformy emerytalnej i właściwie nikt nie postuluje szybkiego przystąpienia do strefy euro.

Obecny system emerytalny powstał nieomal ponad politycznymi podziałami. W pierwszej fazie (w 1997 r.) fundamenty pod reformę położyły SLD, PSL i nieboszczka UW. Konkrety (w 1998 r.) określiła koalicja AWS-UW (SLD udawał, że nie ma z tym nic wspólnego). Czy produkt stworzony tak zgodnym wysiłkiem może być wadliwy? Okazuje się, że może być kompletnym bublem.

Prawdopodobnie długookresowe interesy środowisk pracowniczych i biznesowych nie są sprzeczne. Jeżeli przyjąć, że w interesie zarówno jednych, jak i drugich jest możliwie szybki rozwój gospodarki, to podział dochodów między pracę a kapitał musi być zrównoważony.