Łukasz Maciejewski

„Eastern Boys” przekracza granice dokumentalnej rejestracji dworcowego życia. Cinema verite flirtuje z kryminałem, ten zaś łączy się z melodramatem.

Dla Amerykanów Judy Garland jest świętością, wielką gwiazdą wielbioną do dziś. Ale jej życie było ciągłą walką, nie zawsze zwycięską.

W grudniu 1981 wybuchł stan wojenny, pół roku później w Hiszpanii rozpoczęły się Mistrzostwa Świata w piłce nożnej, wzięła w nich udział również drużyna z Polski. Jak miało się okazać, drużyna marzeń, prawdziwy dream team. Widzowie, oglądając przed telewizorami efektowne bramki Bońka i Smolarka, popisy Laty czy Młynarczyka, separowali się od rzeczywistości za oknem.

Xavier Dolan szuka własnego języka, ciągle się rozwija. „Tom” jest wciąż niedoskonałym, ale zdecydowanie najciekawszym tytułem w filmografii reżysera.

Była księżniczką na długo przed sformalizowaniem ślubu z księciem Monako. Widzowie chcieli oglądać Grace Kelly w koronie wyjątkowości. Najpiękniejsza platynowa blondynka, wcielony ideał.

W luzackiej strategii czuje się fałszywkę. Pigmeje odprawiający egzotyczne rytuały przejścia dla wielbicieli ibogi zostali przedstawieni z kolonialną wyższością jako mało kumate małpy w cyrku, cała reszta również w zgodzie z konwencją. Uczestnicy eskapady po prostu grają swoje role. Są typami, nie charakterami ludzkimi. Artyści bez znaczących sukcesów, mitomani i gigantomani, parada kapryśnych ćpunów.

„Nie wiem, czego chcę, ale dobrze wiem, czego nie chcę” – opowiadał Stanley Kubrick Malcolmowi McDowellowi w 1971 roku na planie „Mechanicznej pomarańczy”. Zmarł piętnaście lat temu, ale jego kino wciąż inspiruje, ciekawi i budzi kontrowersje