wideo

Najlepszy film bieżącego roku? Jeszcze sporo przed nami, ale ciężko będzie komukolwiek „Wilka z Wall Street” pobić.

„Kertu – miłość jest ślepa” intryguje i rozczula jak uroczy list od nieznanego adresata. Wątek pocztowy odgrywa zresztą w filmie Ilmara Raaga istotną rolę dramaturgiczną.

„Frank”, świetnie przyjęta na świecie ironiczna komedia Lenny’ego Abrahamsona, to prawdziwe królestwo ekscentryczności. Ale pod maską kryją się unikalna wrażliwość i kilka boleśnie trafnych społecznych diagnoz. Oraz lista dialogowa, którą można by na wyrywki cytować na koszulkach.

Dobrze wygląda, potrafi śpiewać przejmująco jak Sinead O’Connor albo seksownie jak Lana Del Rey.

Giuseppe Piccioni nie przypomina członków Stowarzyszenia Umarłych Poetów. Zamiast produkować patetyczne wierszydła, włoski twórca woli raczej się zagłębić w prozę codzienności. Dlatego wydaje się zdolnym uczniem Laurenta Canteta i uważnym widzem jego świetnej „Klasy”.

Nie wiadomo, kiedy (i czy w ogóle) 77-letni dziś basista wróci na scenę. Jego oraz Keitha Jarretta „Last Dance” to w prostej linii kontynuacja wydanej cztery lata temu płyty „Jasmine”, na której pianista i kontrabasista odkurzyli kilka starych tematów jazzowych i szlagierów Broadwayu.

„Zacznijmy od nowa” łamie gatunkowe przyzwyczajenia. Chociaż to lukrowana historia, szybko okazuje się, że ten lukier jest sztuczny.

Mam poważne obawy, że projekcja „Gangu wiewióra” zachęci najmłodszych widzów do tego, by w imię ratowania świata biegać do parku i dokarmiać mieszkające tam zwierzęta solonymi orzeszkami, naładowanymi konserwantami chipsami i innym świństwem.

Od pierwszych minut tego krążka, co w przypadku tej brytyjskiej grupy nie jest niczym nowym, odnosi się wrażenie, że to soundtrack do niepokojącego filmu.

Oczywiście to kino pełne klisz i schematów, ale Michael Bay to jeden z mistrzów atrakcyjnego opowiadania historii schematycznych do bólu, więc „Transformers: Wiek zagłady” to po prostu wzorcowy wakacyjny blockbuster.