wideo

Podwójne zaproszenie na spektakl "Di, Viv i Rose" do wygrania w konkursie, który organizujemy z serwisem eBilet.pl

Temat „Co się zdarzyło Baby Jane?” jest stary jak kino: miłość i nienawiść. Ściślej zaś, nienawiść w cieniu kina, bo rzecz dotyczy aktorek

Twórcy „W drodze do Jah” zbaczają z utartych ścieżek. Dokument Noela Dernescha i Moritza Springera analizuje charakter muzyki reggae w sposób daleki od stereotypów. Niemieccy reżyserzy dostrzegają w tekstach kolejnych piosenek wiele aluzji do społecznych problemów Jamajki. W trakcie podróży po karaibskiej wyspie Dernesch i Springer przyjmują perspektywę przybyszów z zewnątrz, ale obecność Gentlemana i Alborosie – europejskich muzyków, którzy poznali jamajską rzeczywistość od podszewki – dodaje filmowi wiarygodności.

10. krążek pięćdziesięcioletniego Lenny’ego Kravitza jest bez wątpienia najlepszym materiałem, jaki nagrał w ostatniej dekadzie. Gdyby nie kilka wpadek, płyta „Strut” byłaby znakomita. Kravitz pokazał się na niej ze swojej najlepszej rockowej strony

„Porwanie Michela Houellebecqa” jest dokumentalnym żartem, który zapewne rozweseli nawet największego mruka

Pewnego razu za oceanem skromny księgowy z Georgii rzucił słupki i liczydła i zabrał się do pisania fantastyki. Jego „Więzień labiryntu” okazał się hitem

Słowem na „M” w filmie Michaela Dowse’a jest moda. To modny film z popularnymi aktorami, przebojowymi piosenkami i aktualną w kinie tendencją do zadawania pytania o to, czy powinniśmy kibicować zdradzie.

„Miasto 44” to kino pełną gębą. Dowód na to, że polski Hollywood nie musi być wcale ironiczną utopią

„Buntownik bez powodu” idealnie trafił w zbiorową podświadomość i do dziś pozostaje aktualny, niezależnie od kolejnych rewolt, rebelii i skandali

„Zostań, jeśli kochasz” zakrawa na reklamówkę powstałą na zamówienie amerykańskiej służby zdrowia. Jeśli tamtejsze szpitale wyglądają tak, jak ten zaprezentowany w tym filmie, to w USA naprawdę opłaca się chorować.

„Gdybym tylko tu był” to film, jaki już niejeden raz widzieliśmy. Klasyczna sundance’owa produkcja, równo mierząca humor – chwilami naprawdę wysokiej próby – i wzruszenia, zderzająca banalne prawdy o życiu z kilkoma całkiem mądrymi spostrzeżeniami, może zbyt często balansująca na granicy kiczu, ale równoważąca to barwną galerią drugoplanowych postaci (z granym przez Josha Gada bratem Aidana na czele).

Francuski reżyser cofa się w czasie do początków XX wieku, ale ta podróż okazuje się męcząca, uciążliwa i odbyta w nieciekawym towarzystwie. Schematyczność postaci i banalność intrygi uderza tym bardziej, że zostaje skontrastowana z wizualnym przepychem i scenograficzną dbałością o realia epoki.