WDT

Schemat się powtarza; polska firma, szczęśliwa, że znalazła nabywcę, wysyła towar za granicę do wskazanego magazynu. Dopiero potem się dowiaduje, że towar odebrała osoba podszywająca się pod kontrahenta. Nie zawsze w takiej sytuacji uda się obronić stawkę 0 proc. VAT, choć właśnie zapadł korzystny wyrok.

Czy jeżeli nabywca towaru wywiezie go do kraju spoza Unii Europejskiej zamiast do państwa unijnego, to polski sprzedawca traci prawo do 0-proc. VAT? Na to pytanie odpowie Trybunał Sprawiedliwości UE

Kto wysyła swoje towary za granicę, aby posłużyły tam do realizacji kompleksowej usługi i zostały następnie zniszczone, powinien wykazać wewnątrzwspólnotową dostawę towarów – stwierdził dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej.

Wprowadzenie obowiązku stosowania faktur ustrukturyzowanych prowokuje do zastanowienia się nad koniecznością stosowania faktur w przypadkach, w których do tej pory często nie były one wystawiane. Wątpliwości dotyczą również nieodpłatnych świadczeń.

Nieuczciwy pracownik, który wykorzystał dane pracodawcy bez jego wiedzy i zgody, powinien zapłacić VAT z wystawionych przez siebie pustych faktur – uważa rzecznik generalna TSUE. A co, gdy oszustem jest odbiorca towaru?

Kto wysyła swoje towary za granicę, gdzie posłużą do realizacji kompleksowej usługi, tam opodatkowanej, powinien wykazać wewnątrzwspólnotową dostawę towarów – orzekł NSA. 

Jeżeli fiskus bezspornie ustali, że towar został wywieziony poza Unię Europejską, to nie może tego pominąć i zastosować stawki podatku jak dla dostawy krajowej – orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

20 lipca 2020 r. Y. spółka z o.o. (zarejestrowana jako podatnik VAT UE w Polsce) dokonała dostawy krzeseł na rzecz niemieckiej firmy X. (zarejestrowanej jako podatnik VAT UE w Polsce i w Niemczech). Z kolei niemiecki kontrahent sprzedał nabyte krzesła czeskiej firmie (zarejestrowanej jako podatnik VAT UE w Czechach). Zgodnie z umową zawartą pomiędzy Y. i X. transport towarów miała zorganizować polska firma, bezpośrednio z Polski do magazynu czeskiej firmy w Czechach. Fizycznego przewozu towarów dokonał przewoźnik wynajęty przez polski podmiot. Faktura dokumentująca dostawę została wystawiona 20 lipca 2020 r. Spółka przed dokonaniem dostawy nie otrzymała żadnej zaliczki. Zgodnie z umową z niemieckim kontrahentem za sprzedane meble polskiej firmie przysługuje wynagrodzenie w wysokości 40 000 zł powiększone o należny VAT. Spółka Y. jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny, a jej rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy. VAT i zaliczki na CIT rozlicza ona na zasadach ogólnych za okresy miesięczne. Dla Y. właściwa jest stawka CIT w wysokości 19 proc. Jak polska firma powinna rozliczyć VAT i CIT od sprzedaży mebli firmie niemieckiej, w sytuacji gdy:wariant I: firma X. poda niemiecki numer VAT UEwariant II: firma X. poda polski numer VAT UE?

Jak od 1 stycznia 2020 r. dokumentować prawo do stawki 0 proc. od wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów? Czy należy stosować polskie przepisy czy przepisy unijnego rozporządzenia wykonawczego?

Rok 2020 za pasem, a polski ustawodawca nie przygotował dawno zapowiadanej nowelizacji ustawy o VAT dotyczącej wewnątrzunijnych transakcji towarowych. Firmy się obawiają, że brak spójności przepisów krajowych z prawem UE może utrudnić im prowadzenie handlu z przedsiębiorstwami z innych państw członkowskich.

Jeśli dostawa towaru do innego kraju UE została zrealizowana, to jest to wewnątrz wspólnotowa dostawa towarów (WDT), nawet jeśli kontrahent okazał się oszustem i nie zapłacił polskiemu sprzedawcy – orzekł WSA w Warszawie.