umowa na czas określony

Nowelizacja zrównuje okresy wypowiedzenia umów terminowych z okresami wypowiedzenia stosowanymi dotychczas w przypadku umów na czas nieokreślony. To pokłosie wyroku TSUE w sprawie Nierodzik (z 13 marca 2014 r., sygn. C-38/13), w której trybunał uznał, że nie ma podstaw do różnicowania okresów wypowiedzenia, które są jednym z warunków zatrudnienia, wyłącznie w oparciu o tymczasowy charakter zatrudnienia na podstawie umowy na czas określony. Byłoby to bowiem nieuzasadnionym obiektywnymi powodami nierównym traktowaniem pracowników zatrudnionych na czas określony.

Zasada „33 i 3” określająca limit czasowy i liczbowy zatrudnienia terminowego nie znajdzie zastosowania do wszystkich umów czasowych. Przepisy przewidują bowiem od niej cztery wyjątki. Jeden z nich, z uwagi na swoją nieostrość, może przyczynić się do prób obchodzenia ustawowych obostrzeń.