TDNDGP import

Przedłużenie terminu na zwrot VAT w ramach czynności sprawdzających przestaje działać po wszczęciu postępowania podatkowego – orzekł WSA w Gdańsku.

- Niemal każda gałąź gospodarki ma swoją własną ustawę, własne regulacje. A to nie sprzyja klarowności. Chcemy więc poszerzyć wspólną przestrzeń prawną przedsiębiorców - mówi wywiadzie dla DGP Mariusz Haładyj, wiceminister rozwoju.

Organy ścigania powinny częściej wnioskować o pozbawienie prawa do prowadzenia działalności gospodarczej – uważa prokurator generalny.

Przeciągają się prace nad nowelizacją ustawy o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) wprowadzającą Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD). Wczorajsze posiedzenie podkomisji powołanej do rozpatrzenia tego projektu zostało odwołane.

Im bliżej brytyjskiego referendum, tym mniej pewne są jego wyniki. Niektóre sondaże wskazują na nieznaczne prowadzenie zwolenników pozostania w Unii, inne – dokładnie na odwrót. Doświadczenia z przeszłości dowodzą, że wyniki referendów są nieprzewidywalne, ale prawdopodobieństwo wyjścia Wielkiej Brytanii z UE jest z pewnością na tyle wysokie, by przeanalizować jego potencjalne skutki. Poza problemami, które głos na Brexit wywołałby dla jedności Zjednoczonego Królestwa i jego polityki wewnętrznej, chciałbym zwrócić uwagę na trzy wątki.

Nawet jeśli Brytyjczycy zagłosują za wyjściem z Unii, referendum na Wyspach nie jest dla rządu wiążące. Nie istnieje żaden zapis, który nakazywałby automatyczne zastosowanie się do decyzji wyrażonej w plebiscycie. Czego zatem oczekiwać po ogłoszeniu oficjalnych wyników? Dopóki nie ustosunkuje się do nich rząd i nie zaakceptuje icj parlament, wyniki pozostają tylko opinią. W szarej strefie, między głosem ludu a decyzją parlamentu, pozostaje ogromne pole do działania. Tak jak zawsze w przypadku unijnych referendów.

Decyzja należy do was, ale chciałbym, żebyście wiedzieli, że Węgry są dumne, współpracując z wami jako członkiem Unii Europejskiej” – takie słowa mogli znaleźć Brytyjczycy na łamach poniedziałkowego wydania dziennika „Daily Mail”. Całość opatrzona węgierskim godłem i podpisem premiera Viktora Orbána. Ale jak to – uważany za największego eurosceptyka premier apeluje do eurosceptyków w Wielkiej Brytanii, aby głosowali za pozostaniem w Europie? Czy Budapeszt faktycznie jest eurosceptyczny?

- Najgorszy po Brexicie będzie chaos okresu przejściowego. Wielka Brytania wystąpi już z UE, a nowej umowy handlowej jeszcze nie będzie – ostrzegają eksperci ze Squire Patton Boggs.

Brytyjskie referendum ws. wystąpienia z Unii Europejskiej będzie z dużą uwagą śledzone za naszymi południowymi granicami. Od 1 lipca przewodnictwo w UE przejmuje Słowacja, dla której możliwy Brexit będzie nie lada wyzwaniem i może skomplikować realizację celów, które Bratysława stawiała sobie przed prezydencją. Z Brexitu cieszyć się będą natomiast czescy i słowaccy eurosceptycy, którzy w ostatnim czasie rosną w siłę, a brytyjskie „nie” dla Unii tylko doda im skrzydeł.

Zbliżające się referendum jest jednym z najważniejszych wydarzeń polityczno-gospodarczych ostatnich lat. Ze względu na pozycję oraz znaczącą rolę, jaką Wielka Brytania odgrywa w wymiarze globalnym, trwająca wciąż niepewność związana z wyborem, którego dzisiaj dokona brytyjskie społeczeństwo, powoduje wzrost niepokoju zarówno na Starym Kontynencie, jak i pozostałych rynkach międzynarodowych.

Ewentualne wyjście Wielkiej Brytanii z UE oznaczałoby negatywne konsekwencje zarówno dla Londynu, jak i reszty Wspólnoty. Konkretne skutki zależałyby od tempa wychodzenia z Unii. A zdania, jak może wyglądać ten proces, są podzielone nawet wśród zwolenników Brexitu. Artykuł 50 Traktatu o UE mówi o co najmniej dwóch latach negocjowania wyjścia, ale wiadomo, że taki proces musi potrwać dłużej. Kiedy Grenlandia opuszczała EWG, choć negocjacje dotyczyły tylko jednej kwestii, czyli rybołówstwa, i tak trwały aż trzy lata.

Brexit, jeśli do niego dojdzie, będzie oddziaływał negatywnie w każdym aspekcie polityki europejskiej i w każdym aspekcie przyszłości UE. Widać trzy poważne zagrożenia związane z ewentualnym wyjściem Wielkiej Brytanii z UE. Po pierwsze, ograniczone zostaną gwarancje praw pracowniczych obywateli innych krajów unijnych, przynajmniej te, które pochodzą z porządku unijnego i są wywodzone z traktatów europejskich. Po drugie, zostaną ograniczone związki gospodarcze Wielkiej Brytanii z UE, co oznacza zwichnięcie politycznej równowagi w  samej Unii. Po trzecie, taki rozwój wypadków będzie inspirował siły polityczne w innych krajach, by problemy obiektywne załatwiać przez scenariusz wyjścia.

Historycy najpewniej będą się sprzeczać, czy tragiczna śmierć posłanki Jo Cox w ubiegły czwartek była punktem zwrotnym kampanii przed kluczowym dla przyszłości Wielkiej Brytanii głosowaniem. Przerwała ona jednak marsz zwolenników Brexitu w sondażach, który w pewnym momencie doprowadził do paniki na rynkach finansowych.

Decyzja Brytyjczyków o wyjściu z Unii Europejskiej byłaby szokiem dla Niemców, gdyż skutkowałaby znacznymi stratami gospodarczymi, a także groźbą domina prowadzącego do rozpadu UE. Dlatego pomimo stanowczych komentarzy niemieckich polityków przed referendum w razie Brexitu będą oni ostatnimi dążącymi do kompletnego rozwodu UE ze Zjednoczonym Królestwem.

Zwycięstwo zwolenników Brexitu w referendum będzie okazją do wielkiego świętowania przez przeciwników UE na ulicach brytyjskich miast. Można sobie wyobrazić, jak w Londynie na Trafalgar Square lider brexitowców Boris Johnson będzie wznosił okrzyki „suwerenność” i zapowiadał rychłe odcinanie więzów z Unią. Będzie już wiedział, że po rezygnacji Davida Camerona, który poniósł klęskę, prawdopodobnie zostanie premierem Wielkiej Brytanii. W 2013 r., kiedy Cameron ogłaszał zamiar referendum unijnego, liczył, że raz na zawsze zamknie usta opozycji w partii i przekreśli nadzieje części elit francuskich czy niemieckich na odsunięcie Londynu od centrum spraw unijnych. Ale pokerowa zagrywka uderzyła w Camerona rykoszetem: nie przewidział, że wyborcy odrzucą UE.

Przymierzając się do napisania artykułu o konsekwencjach, jakie miałoby dla relacji polsko-brytyjskich wyjście Zjednoczonego Królestwa z UE, oraz o prawdopodobieństwie takiej decyzji, chciałem napisać coś lekkiego i przedstawić znane mi fakty i informacje. Jednak w związku ze śmiercią wybitnej młodej polityk Jo Cox, posłanki do parlamentu z okręgu Batley and Spen, wymagany jest dużo poważniejszy ton, chociażby po to, by uczcić pamięć matki dzieci zmarłej godzinę po postrzale i ugodzeniu nożem przez fanatyka, który podobno wykrzykiwał nacjonalistyczne hasła.

Do dzisiaj pamiętam, jak mając 10 lat, poszedłem na pierwszą lekcję języka angielskiego. Wyprosiłem u rodziców, by mnie zapisali na te zajęcie, bo choć dodatkowe i płatne, a do arystokracji nie należeliśmy, podejrzewałem, że będą najciekawszymi, jakie można sobie wymyślić. I nie zawiodłem się. Do dzisiaj pamiętam pierwszego nauczyciela angielskiego, pana Jerzego Bąkowskiego, który wytłumaczył mi wszystko, co w tym języku ważne: konstrukcję zdań i gramatykę, kiedy czas przeszły jest ciągłym, a kiedy nie, przekazał mi wreszcie pokaźny jak na możliwości dziecięcej percepcji zasób słów.

Czto russkomu choroszo, to niemcu – smiert” (co dla Rosjanina jest dobre, dla Niemca znaczy śmierć) – głosi rosyjskie powiedzenie, którego autorstwo jest przypisywane Aleksandrowi Suworowowi. W kontekście Brexitu to powiedzenie znów ma swoje zastosowanie. Tyle że zamiast Niemca trzeba by wstawić Ukraińca.

Z pozoru cała Ameryka jest przerażona perspektywą Brexitu. Barack Obama nawet pogroził palcem, że ewentualne wyjście Zjednoczonego Królestwa z Unii ustawi je na końcu kolejki w nadchodzących rundach negocjacji o liberalizacji handlu i znoszeniu pozostałych barier w relacjach transatlantyckich. I z surowością satrapy przestrzegł, żeby Brytyjczycy sami nie spekulowali, czy Stany Zjednoczone będą ich w tej sytuacji ratować, bo to zależy głównie od niego samego. Zasugerował też, że nie mogą na wiele liczyć. Potem nieco z tonu spuścił, zastępując kij marchewką, i przekonywał głosujących 23 czerwca, że w kupie raźniej i lepiej jest im iść ramię w ramię z  Brukselą przy ewentualnym negocjowaniu jakichkolwiek umów ekonomicznej natury w   przyszłości.