służba zdrowia

Najdłuższe kolejki, najmniejsze nakłady – tak wygląda polski system ochrony zdrowia według najnowszego raportu OECD analizującego sytuację zdrowotną w krajach Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju. Znaleźliśmy się też w niechlubnej czołówce krajów, w których chorzy rezygnują z pomocy medycznej z powodu kosztów.

W ubiegłym tygodniu w tygodniku Kadry i Płace opisywaliśmy problem rozliczania lipcowych podwyżek dla pielęgniarek i położnych. Wskazywaliśmy, że w niektórych szpitalach – choć trudno w to uwierzyć – wskutek stosowania ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz.U. poz. 1473) straciły one na podwyżkach.

Resort zdrowia chce wprowadzić instytucję koronera. Planuje również umożliwienie ratownikom i pielęgniarkom stwierdzania śmierci. Wojewodowie mieliby zatrudniać specjalnych lekarzy do stwierdzania zgonów osób, które nie były pod stałą opieką lekarza rodzinnego.

Medycy nie zawieszają swojego protestu, bo nie są zadowoleni z rządowych propozycji dotyczących finansowania służby zdrowia. Lekarze rezydenci nie wykonywali dziś planowych zabiegów m.in. w Dziecięcym Szpitalu Klinicznym w Warszawie. "Dzień bez lekarza" zorganizowano również w Grudziądzu. - Części lekarzy nie było w pracy. Odwołaliśmy planowych pacjentów i zabiegi. Pomoc otrzyma pacjent, którego życie lub zdrowie jest zagrożone – mówiła Natalia Bilińska, rezydentka z Warszawy. - Jesteśmy miło zaskoczeni, nie spotykamy się ze złymi reakcjami. Naprawdę ludzie są zainteresowani – relacjonował lekarz rezydent z Grudziądza. - Gdybyśmy zakładali, że to nic nie da, nas by tutaj na pewno nie było. Mamy nadzieję, że im więcej tych głosów w Polsce się pojawi, będzie szansa, żeby nasze postulaty, przede wszystkim ten o zwiększeniu nakładów na służbę zdrowia, zostały uwzględnione przez rząd – dodał kolejny protestujący. Wśród pacjentów zdania są podzielone. - Dla nas, potrzebujących ich pomocy, to nie jest dobre, ale oni muszą jednak walczyć o swoje – oceniła jedna z pacjentek z Warszawy. - Najważniejsze jest dobro pacjenta i powinien być normalnie przyjmowany. W inny sposób można było protestować – stwierdził inny pacjent.

Każda akcja obliczona na pogorszenie opieki nad pacjentami to skandaliczne łamanie podstawowych zasad etyki lekarskiej - tak minister zdrowia Konstanty Radziwiłł w środę skomentował "dzień bez lekarza" w Dziecięcym Szpitalu Klinicznym w Warszawie.

Nakłady na ochronę zdrowia w wysokości 6 proc. PKB w 2025 r. stawiają nas "w ogonie Europy" - ocenił w środę wiceprzewodniczący komisji zdrowia Marek Ruciński (Nowoczesna). Zdaniem posła nakłady powinny wzrosnąć do 6,8 proc. za 4 lata.

Wzrost płac miała gwarantować uchwalona w czerwcu ustawa dotycząca najniższych wynagrodzeń zasadniczych w zawodach medycznych. Jednak dla wielu pielęgniarek podwyżki okazały się iluzją. A to dlatego, że na ich poczet ustawodawca kazał zaliczyć tzw. dodatek Zembali. Efekt? W wielu szpitalach podwyżki w ogóle nie było. A zdarzały się i takie, w których równała się... obniżce. Jak to możliwe? Jeśli podwyżkę dla danej pielęgniarki sfinansowano „dodatkiem Zembali” 1:1 (czyli na zasadzie zwykłego przesunięcia środków, ale z uwzględnieniem wykształcenia i specjalizacji), to uprawniona wychodziła na zero. I to nawet jeżeli z powodu wykształcenia podwyżka wynosiła np. 80 proc. wartości dodatku. Wtedy bowiem pozostałe 20 proc. i tak trafiało do jej portfela jako „dodatek Zembali”. Tego ostatniego nikt nie zabrał, został on tylko uszczuplony na poczet podwyżki. Gorzej, gdy z pieniędzy przeznaczonych na „dodatki Zembali” najpierw dokonywano podwyżek (z uwzględnieniem wykształcenia i specjalizacji), a później pozostałą po takim podziale kwotę rozdysponowano po równo uprawnionym. Wtedy nasza przykładowa pielęgniarka mogła otrzymać dużo mniej niż wspomniane 20 proc. Szpitale, które zastosowały taki mechanizm, cofnęły w zasadzie „zembalowe dodatki”. Czy prawidłowo? O odpowiedź poprosiliśmy resort zdrowia.

Co roku więcej pieniędzy ma być przeznaczanych na lecznictwo, z tym że dopiero kolejny rząd będzie się zastanawiał, skąd je wziąć. W 2025 r. nakłady mają osiągnąć pułap 6 proc. PKB.

Wzmocnienie roli i pozycji Rzecznika Praw Pacjenta, współpracę z organizacjami pozarządowymi i z samorządami zawodów medycznych oraz dyskusję nad dotychczasowym modelem pozasądowego dochodzenia roszczeń zapowiada nowy rzecznik Bartłomiej Chmielowiec.