służba zdrowia

Publiczne szpitale w Polsce należą do wielu właścicieli. Swoje placówki mają samorządy lokalne na szczeblu powiatu, właścicielami tych szpitali są starostowie. Samorządy na szczeblu województwa też mają swoje, tymi rządzą marszałkowie. W większych miastach są szpitale miejskie, podległe prezydentom. Własną siecią dysponują poszczególne resorty, a więc Ministerstwo Spraw Wewnętrznych czy Ministerstwo Obrony Narodowej.

Agnieszka Pachciarz pozytywnie ocenia pierwszy miesiąc działania projektu eWUŚ. Według szefowej NFZ system weryfikacji ubezpieczonych został dobrze przygotowany i działa bez większych zastrzeżeń.

Prywatne kliniki żerują na publicznych. Wybierają sobie najłatwiejszych i najtańszych w leczeniu pacjentów. Ciężej chorych odsyłają do placówek publicznych. Pierwsze mają zyski i noszą miano zaradnych. Drugie muszą się zadowolić długami i satysfakcją z dobrze wykonanej roboty.

Tylko jeden procent krajowych budżetów jest przeznaczany na transgraniczne usługi medyczne. Natomiast około 30 proc. Europejczyków w ogóle nie wie, że ma ubezpieczenie zdrowotne obowiązujące na terenie całej UE.

Rodzice dzieci oczekujących miesiącami na operację w Instytucie Matki i Dziecka zaalarmowali krajowego konsultanta w dziedzinie ortodoncji prof. Grażynę Śmiech-Słomkowską, że w placówce źle się dzieje. W sprawę włączyło się Ministerstwo Zdrowia. To był 2010 rok. Do dziś nic się nie zmieniło – dzieci czekają po pół roku na wizytę do specjalisty. Szybciej można zoperować malucha prywatnie, u tych samych lekarzy.

W ciągu najbliższych dwóch lat mają powstać elektroniczne rejestry medyczne, a za półtora roku instytucje medyczne będą miały obowiązek prowadzenia dokumentacji pacjentów wyłącznie w formie elektronicznej. Zdaniem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych są to zmiany potrzebne i korzystne, ale budzące wiele wątpliwości w zakresie odpowiedniego przetwarzania i zabezpieczenia danych pacjentów. Dodatkowo od 1 sierpnia 2014 roku cała dokumentacja medyczna pacjentów będzie tworzona wyłącznie w wersji elektronicznej.

Ile razy czytaliśmy już takie historie – pacjent z ciężkim nowotworem prowadzi wyścig z czasem o życie, a szpital, choć ma lek, który mógłby pomóc, nie stosuje go, bo nie pozwalają mu na to procedury. Człowiek kontra urzędnicza machina. Z kolei Ministerstwo Zdrowia za każdym razem w takich wypadkach powtarza konsekwentnie, że w Polsce każdy pacjent może mieć dostęp do najnowszych zdobyczy medycyny. Jaka jest prawda? Niestety na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Ale spróbujmy się do niej zbliżyć.

Zniknie centrala Narodowego Funduszu Zdrowia, a zastąpi ją Urząd Ubezpieczeń Zdrowotnych. Instytucję taką zamierza powołać do życia Ministerstwo Zdrowia. Ma ona przejąć wiele zadań, które do tej pory wypełniała centrala funduszu – chociażby prowadzenie centralnego wykazu ubezpieczonych.

NFZ planuje więcej pieniędzy na leczenie najciężej chorych, niż potem wydaje. Urzędnicy funduszu przekonują, że przy planowaniu budżetu uwzględniają zapasy. Lekarze z kolei twierdzą, że kryteria kwalifikowania do drogiego leczenia zostały wyśrubowane tak mocno, że część potrzebujących po prostu się na nie łapie. W efekcie wiele pieniędzy nie zostaje wykorzystanych.

Od dziś samodzielnie mogą dyżurować tylko anestezjolodzy z drugim stopniem specjalizacji. Dyrektorzy placówek boją się, że lekarze będą chcieli wykorzystać tę sytuację do śrubowania pensji.