sądownictwo

Czy od kandydatów na sędziów i prokuratorów można żądać opłaty za egzamin na aplikację? Wątpliwości ma Stowarzyszenie Sędziów Polskich „Iustitia”.

Marcin Dubienecki ma dziś szansę opuścić areszt. Krakowski sąd zajmie się zażaleniami obrońców i prokuratury na zastosowanie wobec podejrzanego o wyłudzenie 13 milionów złotych z publicznych środków, aresztu warunkowego.

W wyroku łącznym orzeka się karę łączną za przestępstwa, za które sprawca został skazany w odrębnych procesach wyrokami różnych sądów. Pytanie prawne dotyczące niektórych aspektów wymierzania takich wyroków na podstawie przepisów obowiązujących do 30 czerwca, w związku z jedną z rozpatrywanych spraw, skierował do TK w maju ub. roku Sąd Okręgowy w Krakowie.

W jednym z niedawnych wydań DGP ukazał się obszerny tekst adwokatów prof. Macieja Gutowskiego i prof. Piotra Kardasa pt. „Wymiar sprawiedliwości. Pęknięcia, które można posklejać, czy początek rozpadu?” (DGP 167/2015). Z większością sformułowanych w nim diagnoz i sugestii dotyczących „sklejania” – czytaj: naprawiania funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości oraz jego wizerunku – nie sposób się nie zgodzić. Dotyczy to potrzeby zmian w systemie ponoszenia opłat sądowych, konieczności upraszczania procedur sądowych, a przy okazji unikania przewlekłości postępowań. Pełna zgoda również co do konieczności postawienia tamy próbom łamania tajemnicy zawodowej adwokatów i radców prawnych poprzez poszerzanie kognicji służb specjalnych do stosowania podsłuchów, w imię bliżej nieokreślonego bezpieczeństwa publicznego. Silnego głosu wsparcia udzielić należy także postulatom profesorów Gutowskiego i Kardasa ukierunkowanym na wzrost autorytetu urzędu sędziowskiego, zarówno poprzez umocnienie gwarancji niezawisłości, jak i zapobieganie kooptacji do wykonywania tego zawodu ludzi młodych i pozbawionych doświadczenia, co jest następstwem m.in. niespójnych kryteriów dostępu do zawodów prawniczych.

Utracone korzyści należy wiązać z odszkodowaniem, a nie z wynagrodzeniem za bezumowne korzystanie z nieruchomości. To ostatnie z kolei nie należy się zaś ani wtedy, gdy posiadacz gruntu korzysta z prawa do jej zatrzymania, ani wtedy, gdy prowadzi cudze sprawy bez zlecenia. Tak wskazuje wyrok Sądu Najwyższego.

W niedawno zakończonym postępowaniu ZUS ustalił na podstawie dokumentów składanych przez płatnika składek podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne z tytułu wykonywania przeze mnie umowy o pracę w kwotach równych minimalnemu wynagrodzeniu za pracę. Nie zgadzam się z tym, ponieważ rzeczywiste wynagrodzenie pobierane przeze mnie do ręki było wyższe niż deklarowane przez pracodawcę. Zostało to udowodnione w postępowaniu z mojego oraz innych pracowników powództwa przeciwko pracodawcy przed sądem pracy. Zakład nie wziął jednak w ogóle pod uwagę prawomocnego wyroku, którego nie kwestionował, ale stwierdził, że przeprowadzona kontrola płatnika składek nie wykazała tego, co wyrok, wobec czego nie miał podstawy do przyjęcia innej podstawy wymiaru składek. Czy ZUS mógł pominąć wyrok sądu?