rynek pracy

Statystyka to rzecz bezcenna, jednak pod warunkiem, że nie podchodzi się do niej bezkrytycznie. Rząd zapomniał o tym, przygotowując reformę emerytalną i korzystając z danych GUS i Eurostatu, które w rubryce „ludność Polski” podają liczbę 38,2 mln – o milion wyższą niż rzeczywista. Nie wzięto bowiem pod uwagę miliona osób, które nadal są zameldowane nad Wisłą, ale pracują na PKB innych krajów.

Wydawać by się mogło, że jest sporo pracy. Od 35 tys. do ponad 80 tys. ofert zatrudnienia trafia co miesiąc do tzw. pośredniaków. W lutym było ich ponad 60 tys. Jednak w 80 proc. oferowane jest w nich minimalne wynagrodzenie. Albo niższe, jeśli propozycja zatrudnienia dotyczy na przykład połowy etatu – wynika z portalu publicznych służb zatrudnienia resortu pracy.

Przybywa osób, które z szarej strefy przechodzą do białej, czyli oficjalnej. Już w 2010 r. dało się zauważyć wyraźny spadek liczby osób pracujących nielegalnie. Jak szacuje GUS, ich liczba zmalała do 1,074 mln ze 1,152 mln w 2009 r. W ubiegłym roku mogło być już ich poniżej 1 mln. Przybyło nie tylko legalnie działających niań, pielęgniarek, ale i fizykoterapeutów czy informatyków.

Deregulacja, a także prywatyzacja, to jeden z kluczowych postulatów neoliberalnej ekonomii. Został sformułowany, gdy w wielu segmentach gospodarek rozwiniętych krajów obowiązywały przepisy bądź to krępujące konkurencję, bądź akceptujące istnienie „naturalnych monopoli”. Od początku lat 80. – w Europie najpierw za sprawą Margaret Thatcher – rozpoczęły się zmiany i poszły daleko (choć nie we wszystkich krajach). Konkurencja wprowadzona została do transportu lotniczego i kolejowego, telekomunikacji, dostaw gazu i energii elektrycznej i innych branż.