recenzja

REPORTAŻE | Ota Pavel był nie tylko znakomitym pisarzem, lecz także świetnym reporterem, człowiekiem, który traktował sport jako dziedzinę humanistyki

OCH-TEATR | Szkoda tak wybitnych aktorów jak Jadwiga Jankowska-Cieślak i Jan Peszek na farsę klasy „Kto nas odwiedzi”. To rzecz pozbawiona polotu i świeżości

KOMIKS | Wygląda jak monstrum z sennego koszmaru, ale częściej myśli sercem niż rewolwerem. Jonah Hex, kowboj z piekła rodem, doczekał się u nas kolejnej serii komiksowej

JAZZ/KLASYKA | Zestaw, który znalazł się na „4 Works 4 Orchestra”, pokazuje nieco inne oblicze Pawlika. Muzyk eksploruje tu symfoniczne, klasyczne rejony, choć oczywiście nie wyzbył się jazzu. Dokłada też do tego chociażby elementy polskiego folku.

ALTERNATYWA | Punktem wyjścia tej płyty jest historia rodem z taniego romansu. Pan młody ginie w drodze na własny ślub. Zdruzgotana panna młoda postanawia samotnie wyruszyć w podróż, którą pierwotnie miała odbyć z mężem. Jakie towarzyszą jej odczucia, co przeżywa i dokąd zmierza? O tym na „The Bride”, chyba najbardziej ambitnym krążku Bat for Lashes do tej pory, i najlepszym.

TEATR CAPITOL | W teatrze Agaty Dudy-Gracz przyszedł czas na głos z obozu przegranych, wyrzuconych poza nawias. Mówi za nich Prospero, ale „Po »Burzy« Szekspira” zbyt często stacza się w jednoznaczną satyrę, zbyt ostentacyjnie gra kulturowymi kliszami

PROZA | Zadie Smith miała 26 lat, gdy napisała „Białe zęby”. W tym samym wieku jest Yaa Gyasi, autorka bestsellerowej „Drogi do domu”, którą wielu anglosaskich krytyków obwołało jedną z najbardziej wyczekiwanych książek 2016 roku. Jeśli narażę się niektórym czytelnikom – trudno, ale „Droga do domu” wydaje mi się powieścią od „Białych zębów” lepszą. Może brak jej charakterystycznej dla debiutu Smith zadziorności, brak nieoczywistego poczucia humoru. Z drugiej strony to książka lepiej kompozycyjnie pomyślana.

TEATR WSPÓŁCZESNY | W „Garniturze prezydenta” Malina Prześluga zderza swoje doświadczenie autorki sztuki dla dzieci z chęcią stworzenia politycznej groteski

PREMIERA | „Frankofonia” na przemian drażni i fascynuje. W chwilach, w których na ekranie króluje kaznodziejski ton i patos, nowy film Aleksandra Sokurowa ociera się o niemal kampową przesadę. Od czasu do czasu rosyjskiemu reżyserowi udaje się jednak okiełznać tę nieznośną manierę i przyjąć znacznie bardziej kameralną perspektywę. W takich momentach „Frankofonia” zdradza uśpiony potencjał i okazuje się interesującą medytacją na temat napięć pomiędzy kulturą a polityką.

W KINACH | Figura ojca, często ojca nieobecnego, to stały motyw w kinie – o skomplikowanych relacjach z rodzicami powstawały tytuły świetne i wyjątkowo nieudane. Powrót Artura Urbańskiego do fabuły to raczej zapowiedź ważnego filmu niż spełnienie

W KINACH | Dziś premiera „Warcraft: Początek”. Czy film powtórzy gigantyczny sukces legendarnej gry wideo?