podatki

Przedsiębiorca (podatnik VAT czynny) prowadzi restaurację w Gdańsku, w której 14 czerwca 2021 r. niepowiązana firma X zorganizowała spotkanie biznesowe z kontrahentem. Na usługę gastronomiczną złożył się dwudaniowy obiad z winem, a jej wartość wyniosła łącznie 570 zł, w tym: usługa gastronomiczna według stawki 8 proc. (dania obiadowe) o wartości brutto 324 zł (300 zł kwota netto i 24 zł VAT) oraz usługa gastronomiczna według stawki 23 proc. (wino) o wartości brutto 246 zł (200 zł kwota neto i 46 zł VAT). Sprzedaż na rzecz firmy X została pierwotnie ujęta w kasie fiskalnej, a następnie (również 14 czerwca 2021 r.) do paragonu fiskalnego została wystawiona faktura. Papierowy oryginał paragonu fiskalnego, który zawierał NIP firmy X, został odebrany od nabywcy i dołączony do egzemplarza faktury dokumentującego tę usługę u sprzedawcy. Za nabytą usługę pracownik firmy X zapłacił 14 czerwca 2021 r. firmową kartą płatniczą. Przedsiębiorca rozlicza się na zasadach podatku liniowego, a VAT i zaliczki na PIT opłaca na zasadach ogólnych za okresy miesięczne. Dane ze sprzedaży zarejestrowanej na kasie fiskalnej ujmuje w ewidencji sprzedaży VAT oraz podatkowej księdze przychodów i rozchodów na podstawie dobowych raportów fiskalnych. Jak przedsiębiorca powinien rozliczyć VAT i PIT z tytułu sprzedaży tej usługi gastronomicznej?

Uchwała miała wyjaśnić, czy urzędnicy mogą doręczać decyzję o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego bezpośrednio podatnikowi, nawet gdy w postępowaniu wymiarowym reprezentuje go pełnomocnik. Ostatecznie jednak nie zapadła.

Ministerstwo Finansów opublikowało cyfrową wersję (30) CIT-8. Zrobiło to po trzech miesiącach od zapowiedzi, za to na dwa tygodnie przed upływem terminu na złożenie tego zeznania. 

Jeśli porozumienie G7 pójdzie w kierunku tego, że nie będzie żadnych preferencji, to uderzy np. w polskie małe i średnie firmy - mówi Profesor Adam Mariański, przewodniczący Krajowej Rady Doradców Podatkowych.

Nie można skierować decyzji ani postanowienia do osoby zmarłej. To rażąco narusza prawo i stanowi przesłankę nieważności, o której mowa w art. 247 par. 1 pkt 3 ordynacji podatkowej – orzekł Wojewódki Sąd Administracyjny w Poznaniu.