Mgłosiek

Z zainteresowaniem przeczytałem wywiad, którego udzielił DGP dr Michał Laskowski, prezes Izby Karnej Sądu Najwyższego („Opcja zero nie wchodzi w grę” DGP nr 174/2021). Konieczność – budowana orzecznictwem luksemburskiego Trybunału Sprawiedliwości UE oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, a także wnioskiem Komisji Europejskiej o nałożenie na Polskę kar pieniężnych – każe podjąć wyzwanie zastanowienia się nad sposobami uzdrowienia systemu sądowego wymiaru sprawiedliwości. Istotnie już czas, by w przestrzeni publicznej formułować konkretne postulaty rozwiązania palących problemów de lege ferenda. Warto rozpocząć tę dyskusję.

Choćbym godzinami wpatrywał się w pismo, które pod koniec lipca sędzia Sądu Okręgowego w Warszawie Jacek Tyszka skierował do prezesa tegoż sądu, nie jestem w stanie dostrzec w jego treści nawet namiastki oświadczenia o zrzeczeniu się urzędu. Takich problemów nie miał za to wiceprezes warszawskiego SO Przemysław Radzik.

Do części sędziów dotarło, że korzystanie z nietransparentnych konkursów na wakaty w sądach wyższej instancji może być szansą ich życia

Do sądów już wpływają pozwy z roszczeniami za szkody wyrządzone przez rozporządzenia wydane w związku z Covid-19. Czy są dopuszczalne, oceni trybunał powolny władzy wykonawczej. Zgadnijmy, jaki będzie efekt.

Izba Dyscyplinarna działająca przy Sądzie Najwyższym nie jest sądem. Po raz pierwszy zostało to stwierdzone w wyroku SN z 5 grudnia 2019 r. (sygn. akt III PO 7/18), który zapadł w wykonaniu orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE z 19 listopada 2019 r.