książki

Pisze o związkach, trudnych relacjach, ludzkich emocjach. Zeruya Shalev to mistrzyni psychologicznej prozy, której powieści są bestsellerami na całym świecie. Nam opowiada, jak została pisarką, dlaczego stroni od polityki i dlaczego w dzisiejszych czasach nie jest łatwo być kobietą.

Zeruya Shalev twierdzi, że na tle innych jej powieści "Co nam zostało" wydaje się wyjątkowo optymistyczna, i to prawda. Historie dwojga bohaterów niosą pocieszenie. Trzeba coś zburzyć, by zbudować coś na nowo.

Dlaczego kiedyś w Polsce mieliśmy najlepszy repertuar na świecie i jakich perełek z przedwojennego kina nam brakuje – opowiada miłośnik dawnego kina Stanisław Janicki.

„Odeon. Felietony filmowe” czyta się szybko i łatwo, bo autor nie tylko wyciąga perełki nawet z szeroko znanych życiorysów, ale też potrafi je zgrabnie okrasić humorem.

Są w "Tajemnica pułkownika Kowadły" takie momenty, w których wciągająca opowieść zamienia się w katalog produktów z epoki. A i bez tego przecież autorowi udało się pokazać nietypowy koloryt Warszawy sprzed 60 lat.

Czy literatura powinna brać się za tematy publicystyczne? Oczywiście – ale pod warunkiem że potrafi wnieść coś więcej ponad dziennikarską sprawozdawczość i moralne oburzenie. „Problemski Hotel” udowadnia, że czasami wystarczy nieznaczna zmiana perspektywy, by uciec od medialnych stereotypów w świetną prozę.

"Dziewczyny atomowe" Denise Kiernan za oceanem stały się rozchwytywanym bestsellerem. Słusznie, bo to niezwykła opowieść, która dziś może zdawać się orwellowską fikcją.

Był skandalistą, szalonym wynalazcą, wielbicielem jazzu i bywalcem salonów. Boris Vian żył tak, jakby w życiu chciał spróbować wszystkiego

"Szympansy z azylu Fauna. O przetrwaniu i woli życia"  To rzecz o przekraczaniu granic – nie tylko o drodze, jaką pokonują te wrażliwe stworzenia, od krańcowego uprzedmiotowienia do odkrycia własnej tożsamości, lecz także o drodze, jaką przebywają towarzyszący im ludzie: od paraliżującego lęku do przyjaźni, miłości, szacunku.

Jedzenie niezbyt często staje się przedmiotem pisarskiego namysłu. Zazwyczaj zostaje zjedzone i na zawsze znika z kart książki. (…) Bohaterowie literaccy kochają, nienawidzą, podróżują, płyną, jadą, płaczą, czytają, myślą, pragną, ale mało kiedy jedzą” – pisze we wstępie Bogusław Deptuła.

Po lekturze "Adiós muchachos" trzeba zauważyć z pewnym zgorzknieniem, że gdyby wszyscy komuniści mieli takie poczucie humoru jak Chavarría, to i komunizm zapewne nie skończyłby tak marnie.

Prześmieszny i mądry „Nowy Kapoan” Zofii Tarajło- Lipowskiej to rzecz o polsko-czeskich lingwistycznych pułapkach.

Ludzkość w cyberpunkowym „Wurcie” Jeffa Noona straciła grunt pod nogami i niebo nad głową – w każdą stronę rozciągają się już tylko wirtualne piekła.

„Wąsy”, które swoje pierwsze wydanie po francusku miały już blisko trzy dekady temu, dowodzą, że Carrère jest nie tylko wprawnym dokumentalistą, lecz także uzdolnionym powieściopisarzem, który umiejętnie operuje suspensem, groteską, pewną dozą makabry, a przede wszystkim literackiego wariactwa.

Brytyjska pisarka Siobhan Dowd wymyśliła "Siedem minut po północy" niedługo przed śmiercią, już po tym, jak usłyszała od lekarzy ostateczną diagnozę: rak piersi. Zmarła w sierpniu 2007 r. Zabrakło jej czasu na przelanie swojego pomysłu na papier, lecz pozostawiła po sobie obszerny zarys fabularny oraz szkice postaci. Jej notatki na powieść przekuł uznany autor prozy młodzieżowej Patrick Ness.

Osobiście ani trochę nie tęsknię za socjalizmem, ale zarazem jestem zadowolony, że to przeżyłem i widziałem na własne oczy – mówi czeski pisarz Jaroslav Rudiš, autor powieści „Koniec punku w Helsinkach”