książki

W Wielkiej Brytanii zmarła w wieku 94 lat laureatka literackiej nagrody Nobla Doris Lessing. Jej powieści przyniosły jej sławę feministki i antyimperialistki, ale pisała również prozę fantastycznonaukową.

Lekturze „Wiedźmina. Sezonu burz” towarzyszy spektrum emocji – od zdumienia po radość, od rozczarowania po zachwyt

Umberto Eco udowadnia wyższość encyklopedii nad Google’em i Wikipedią oraz iluzji nad prawdą.

„Wanna z kolumnadą” Filipa Springera to jedna z najważniejszych książek roku i przygnębiająca diagnoza naszego upodobania do kiczu i śmiecenia.

Ci, którzy o minionej epoce, a w szczególności latach 60., kilka książek już przeczytali, w „Seks, sztuka...” nie mają co szukać newsów. Jednak dla tych, którzy od niej swoją fascynację tamtymi latami chcą zacząć, będzie nie najgorszym wyborem.

Ta książka to tablica Mendelejewa ludzkich emocji. Pozytywnych i negatywnych. Rozmowy zmarłej w styczniu Teresy Torańskiej ze świadkami Smoleńska przypominają o tym, czym w rzeczywistości była katastrofa 10 kwietnia.

"Plastikowe M3, czyli czeska pornografia" nie oferuje żadnego klucza do swojej interpretacji, będąc właściwie poematem prozą. Zaryzykowałbym twierdzenie, że jest to poemat o wznoszeniu twierdzy wokół cielesności.

Nigdy dotąd w rozgrywkach literackich puli najbardziej prestiżowych nagród nie zgarnęły w Polsce kobiety. Podobnie jest na świecie. O czym piszą współczesne pisarki?

Neil Gaiman, snując opowieść z pogranicza baśni i powieści grozy, znów dowodzi, że pokłady jego wyobraźni są niewyczerpane.

Świetny „Ananasowy napój dla pięknej damy” Wiktora Pielewina, czyli rzecz o fałszywych bóstwach żerujących na ludzkiej rozpaczy.

„Sunset Limited” to pierwsza w dorobku Cormaca McCarthy’ego sztuka teatralna, choć sam pisarz nazywa ją powieścią. Do połowy fascynująca, dalej nieznośnie moralizatorska.

"Bezbarwny Tsukuru Tazaki i lata jego pielgrzymstwa" to rzecz o człowieku uwikłanym w traumę młodości, któremu życie przecieka przez palce i smakuje nijako, jak junk food.

Niby kolejny tom przygód dzielnych Galów nie jest niczym zaskakującym, a jednak „Asteriks u Piktów” to wydarzenie. Nie tylko dlatego, że w Polsce ukazuje się równolegle z premierą francuską. Przede wszystkim dlatego, że to pierwszy album serii stworzony przez nowych artystów.

Po prostu pisz codziennie, a będziesz zdziwiony, co z tego wyjdzie – taką radę dał genialnemu muzykowi Neilowi Youngowi jego ojciec. I Neil napisał. Autobiografię.

Ktoś może się zżymać, że Stasiuk wciąż o tym samym. Znów włóczy się po bezdrożach, ogląda świat zza brudnej szyby samochodu, wsłuchuje się w obce mowy, kreuje się na wagabundę i wschodnioeuropejskiego koczownika. Ale Stasiukowi wolno się powtarzać. Nadal jest wielkim hipnotyzerem i magiem słowa.

„Bukareszt. Kurz i krew” jest próbą zrozumienia fenomenu metropolii, w której dziejach kumulują się spektakularne nurty historii, krzyżują wpływy rzymskie i azjatyckie, wielkie dwudziestowieczne „izmy” i utopie, akty niewiarygodnego barbarzyństwa i estetycznego szaleństwa.

„Czarne akta” to coś więcej niż żart bibliofila i znawcy popkultury lub stylistyczne ćwiczenie dla kaprysu.