Kryszkiewicz

Przedłużanie nawet o ponad 200 dni terminów sporządzania uzasadnień orzeczeń, wyższa od przeciętnej liczba wyroków uchylanych przez sąd wyższej instancji, brak doświadczenia w orzekaniu w sprawach skomplikowanych pod względem prawnym i faktycznym czy wreszcie brak dodatkowych osiągnięć takich jak np. publikacje naukowe czy prowadzenie zajęć dydaktycznych w szkołach wyższych. A to tylko wycinek „osiągnięć”, jakimi może się pochwalić awansowany właśnie przez prezydenta do Sądu Apelacyjnego w Warszawie, a więc do sądu II instancji, Przemysław Radzik.

Do Trybunału Konstytucyjnego PiS skarżył już prawie wszystko, także to, co pod kompetencje tego pierwszego nie podpada (uchwały Sejmu czy Sądu Najwyższego).

Jedno głosowanie, a tyle nerwów, sprzeczek i wycieczek osobistych, że i posłowie mogliby się czegoś nowego od sędziów nauczyć. I kto by przypuszczał, że posiedzenia Krajowej Rady Sądownictwa mogą być aż tak emocjonujące. A wszystko zaczęło się tak…

Ostatnie wydarzenia w Sądzie Najwyższym pokazały, że zamiast polityki miłości i pokoju, o której tak pięknie i z zaangażowaniem mówi przy każdej okazji nowa I prezes SN Małgorzata Manowska, do sądu wkroczyła polityka przez wielkie „P”.

Dla wszystkich rozsądnie myślących to od początku było jasne. Wprowadzony tzw. ustawą kagańcową słynny już art. 88a prawa o ustroju sądów powszechnych to klasyczny przykład pisanego na kolanie prawnego bubla. Szybki przegląd opublikowanych jak dotąd sędziowskich oświadczeń jest na to dobitnym dowodem.

Świat, w tym także Polska, żyje koronawirusem. A przecież my też mamy się czym pochwalić, jeżeli chodzi o epidemie. Od ładnych paru lat, jak Polska długa i szeroka, musimy się mierzyć z tajemniczym wirusem, który wyjątkowo chętnie infekuje osoby zatrudnione w sferze budżetowej.

Bez kamer, bez szerokiej publiczności, chciałoby się wręcz rzec, że w pełnej konspiracji odbyło się wczoraj doroczne Zgromadzenie Ogólne Sędziów Trybunału Konstytucyjnego.

Zmiany w Sądzie Najwyższym przedstawiano jako sposób na poprawę jego pracy. Szybciej nie jest, a czy lepiej i sprawiedliwiej, to zależy od tego, kto ocenia.

Jaka nauka z afery Piebiaka płynie na przyszłość? Sędziowie muszą trzymać się jak najdalej od polityków (obojętnie, z jakiej są partii i jakie hasła głoszą). Inaczej zawsze będą tylko pionkami w grze, której zasad nie rozumieją.

W zeszłą środę, zupełnie niezauważona, odbyła się ważna uroczystość w Pałacu Prezydenckim. Oto bowiem głowa państwa po raz kolejny wręczyła nominacje sędziowskie oraz asesorskie.

Biuro karier – to alternatywna nazwa Krajowej Rady Sądownictwa” – tak o konstytucyjnym organie mówił jeszcze trzy lata temu Łukasz Piebiak, wiceminister sprawiedliwości.

Nie orzekajcie! Z takim apelem zwrócił się ostatnio do sędziów dyscyplinarnych orzekających w I instancji zarząd Stowarzyszenia Sędziów Polskich „Iustitia”. A mi ręce opadły.