kredyty frankowe

Adam Glapiński uważa, że koncepcja „LIBOR na złotym” to postawienie na głowie zasad obowiązujących w ekonomii

Decyzja kierownictwa największego zagranicznego banku w sprawie przewalutowania kredytów we frankach nie zapadnie szybko.

Bankom zostało tylko kilka tygodni na dopracowanie finalnego kształtu kompromisu z frankowiczami. Spieszą się, by zdążyć przed potencjalnie groźną dla nich decyzją Sądu Najwyższego.

W sektorze trwają prace nad propozycją Komisji Nadzoru Finansowego (KNF) dotyczącą zawierania przez banki ugód z klientami posiadającymi kredyty hipoteczne w walucie obcej. Klienci ci otrzymają ankiety, które następnie będą analizowane przez poszczególne banki celem przejścia do fazy pilotażu, poinformował prezes ZBP Krzysztof Pietraszkiewicz.

- Bankowcy muszą liczyć się z tym, że jeśli nie podejmą tematu propozycji KNF w sprawie kredytów walutowych, to liczba pozwów sądowych przeciwko nim będzie rosła - mówi Arkadiusz Szcześniak, prezes Stowarzyszenia Stop Bankowemu Bezprawiu.

W dniu 25 listopada 2020 r. w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej zapadł wyrok w sprawie C-269/19.

Bierny Sąd Najwyższy, zamiast merytorycznie wspierać sądy powszechne w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości, pozostawia je z problemem, do rozwiązania którego nie rwą się ani legislator, ani władza wykonawcza.

- W kredycie denominowanym kwota kredytu jest wyrażona od razu we frankach szwajcarskich, a dopiero jej wypłata następuje w złotówkach po przeliczeniu po kursie kupna banku z dnia wypłaty kredytu - mówi w wywiadzie dla DGP Sławomir Szczerkowski, adwokat specjalizujący się w sprawach frankowych, prowadzi kancelarię w Warszawie.

Dziękuję Pani Profesor za tę polemikę. Dziękuję! Chciałbym jednak niepokornie poczynić kilka uwag.

W ostatnim czasie bardzo dużo mówi się na temat skutków upadłych umów tzw. frankowych. Osobiście mnie to bardzo cieszy, bowiem jeszcze rok temu byliśmy na etapie dyskusji, czy klauzule przeliczeniowe są niedozwolone czy też nie, czy ustawa antyspreadowa i wszelkiej maści aneksy sanowały niedozwolone postanowienia umowne, czy też nie i wreszcie - czy „luki” po abuzywnych postanowieniach abuzywnych można uzupełniać np. w oparciu o zwyczaje lub inne klauzule generalne. Dziś dyskusja posunęła się o krok dalej, co oznacza, że "frankowicze" w tej nierównej walce wygrali kolejną bitwę.

Przy rozliczeniach kredytów frankowych wywody prawnicze nie zastąpią zasad ekonomii.

Oddanie do dyspozycji kredytobiorcy kwoty na czas oznaczony w umowie to po prostu inne określenie głównego świadczenia kredytodawcy. Nie może więc być podstawą dodatkowego zobowiązania kredytobiorcy.

Większość umów kredytowych indeksowanych lub denominowanych do waluty CHF zawierana była z konsumentami, którzy decydowali się na nie w celu finansowania swoich potrzeb mieszkaniowych. W grupie frankowiczów znajdują się również przedsiębiorcy, którzy zaciągnęli kredyt w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą.

Po wyroku TSUE w sprawie Dziubak C-260/18, w którym TSUE zakazał uzupełnienia umowy kursem średnim NBP, banki wciąż szukają furtki, aby ominąć ten wyrok. Pomóc w realizacji tej strategii mają trzy pytania, które zostały zadane do TSUE przez sądy polskie: pytanie nr 2 zadane przez Sąd Okręgowy w Gdańsku w sprawie C-19/20 oraz dwa pytania zadane przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Woli w sprawie II C 1357/17.

Wbrew żywionym przed laty nadziejom, że tanie kredyty hipoteczne dadzą mniej zamożnym szanse na własne mieszkanie, kredyty walutowe stały się produktem wysoce problematycznym, zarówno dla kredytobiorców, jak i dla banków.

Przeszło 4 tys. tzw. spraw frankowych wpłynęło od stycznia do kwietnia br. do wydziałów pierwszoinstancyjnych Sądu Okręgowego w Warszawie. To o ponad 300% więcej niż w analogicznym okresie 2019 roku. Natomiast porównując statystyki kwietniowe z obu lat, widać wzrost o prawie 401%.