koniec świata

Doceniając millenarystyczne wizjonerstwo „Matrixa”, wybieram jednak zardzewiałego robota WALL-E’ego, nieuleczalnie czułostkowego i sentymentalnego zbieracza śmieci pozostawionych przez ludzkość na zdewastowanej Ziemi.

W odstępie paru miesięcy ukazały się niedawno książki, które mają ze sobą wiele wspólnego, choć o żadnej inspiracji raczej nie może być mowy. Łączy je oryginalne ujęcie postapokaliptycznego konceptu ostatniego człowieka: historie o przetrwaniu końca świata są tu ujęte z perspektywy kobiecej.

Twoje najczarniejsze, dystopijne majaczenia podczas bezsennych nocy prawie zawsze są równocześnie czyimś marzeniem o nowym, utopijnym świecie.

Historia ludzkości przypomina spacer po linie nad przepaścią. Jesteśmy o włos od katastrofy, ale po mistrzowsku potrafimy jej unikać.

Doceniając millenarystyczne wizjonerstwo „Matrixa”, wybieram jednak zardzewiałego robota WALL-E’ego, nieuleczalnie czułostkowego i sentymentalnego zbieracza śmieci pozostawionych przez ludzkość na zdewastowanej Ziemi

- To jest właśnie zła baśń XXI wieku – osamotnienie, izolacja, oddzielenie. Wyraża ona najgłębszy lęk, że nasi sąsiedzi nie będą mogli nam pomóc, albo ich pomoc okaże się nieistotna - mówi w rozmowie z DGP Przemysław Czapliński literaturoznawca, historyk i krytyk literatury. Profesor na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej UAM. Autor kilkunastu książek, m.in. „Polska do wymiany”, „Resztki nowoczesności”, „Poruszona mapa”.