Komisja Europejska

Gdy czekaliśmy na stanowisko Komisji Europejskiej oceniające stan polskiej demokracji, drugie miejsce w wyborach prezydenckich w Austrii zajął brunatny Norbert Hofer. W tym samym czasie Angela Merkel składała wizytę w Turcji, próbując reanimować porozumienie z Ankarą – nazwijmy to umownie – o zatrzymaniu fali uchodźców szturmujących UE. W tle kolejne sondaże brytyjskie wskazujące, że siły zwolenników i przeciwników pozostania w Unii zaczynają się wyrównywać. Na dokładkę w niedzielę dotarły wieści z  Cypru, na którym wzmocnili się prawicowi radykałowie z partii ELAM, która jest ściśle powiązana z greckim neonazistowskim Złotym Świtem. Wcześniej w Helsinkach rząd stworzyli skrajnie prawicowi Prawdziwi Finowie, a w Danii swoje wpływy umocniła Partia Ludowa o podobnym obliczu. W RFN o władzy marzy Alternatywa dla Niemiec, a we Francji prorosyjska Marine Le Pen. Taki jest obraz Wspólnoty w  dniach naszej narodowej debaty o tym, czy Polska jest w unijnym standardzie demokracji, czy też nie i czy powinniśmy się przejmować połajankami komisarzy.