klauzule abuzywne

Wskazywanie obcej jurysdykcji dla sporów oraz odmowa przyznania konsumentom korzyści z promocji bez przyczyny – te zapisy regulaminu największego serwisu rezerwacji noclegów wzbudziły wątpliwości organu nadzorczego.

Stało się. Pierwsze pozwy o WIBOR zostały złożone w sądach, a wszystko za sprawą frankowiczów, którzy niejako pierwotnie przetarli ścieżkę procesów sądowych przeciwko bankom. W ten sposób ukształtowane orzecznictwo, pozwoliło na lepszą ochronę konsumentów w tym kredytobiorców bez względu na walutę zobowiązania.

Jeżeli kredyt frankowy był dla kredytobiorcy w chwili zaciągania znacznie korzystniejszy od złotowego, nie można mówić o jakimkolwiek naruszeniu interesów konsumenta – uznał Sąd Okręgowy w Białymstoku.

Sąd wsparł działania firmy nakierowane na wykorzystanie słabszej strukturalnie pozycji konsumenta i już ta okoliczność pozwala uznać, iż uchylenie takiego wyroku jest konieczne - uznał Sąd Najwyższy uwzględniając skargę nadzwyczajną RPO w sprawie ubezpieczeniowej.

UOKiK za rok powinien uruchomić narzędzie, które korzystając ze sztucznej inteligencji (AI) będzie poszukiwać problematycznych zapisów w umowach z konsumentami - poinformowali w piątek przedstawiciele Urzędu na Szczycie Cyfrowym ONZ (IGF2021) w Katowicach.

Konsument musi w każdym momencie mieć możliwość obliczenia wartości kursu, po jakim następuje przeliczenie raty kredytu w walucie obcej – stwierdził w czwartek Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w kolejnej polskiej sprawie.

Sprawa dotyczyła pożyczki w wysokości 9 tys. zł udzielonej przez firmę P. Umowę zawarto na 36 miesięcy, a przewidziane w niej koszty sięgnęły 10,5 tys. zł. Złożyły się na nie: opłata przygotowawcza, 1,1 tys. zł wynagrodzenia za udzielenie pożyczki w ramach tzw. specjalnego pakietu oraz prowizja pożyczkodawcy sięgająca 7,7 tys. zł.

Konieczne jest prawidłowe przeszczepienie na grunt krajowy wytycznych wypływających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sąd Najwyższy powinien też rozważyć wyłączenie od orzekania nieprawidłowo obsadzonych członków Izby Cywilnej – takie są najważniejsze elementy stanowiska rzecznika praw obywatelskich w sprawie kredytów frankowych.

Wykładnia zaprezentowana przez Sąd Najwyższy, w mojej ocenie, przerzuca na konsumentów ciężar nie tylko weryfikacji czy dane postanowienie jest postanowieniem niedozwolonym, ale także wywodzenia jakie skutki takie postanowienie może rodzić, co wiąże się także z koniecznością dowodzenia, że jest w pełni świadomy tych konsekwencji.

Perspektywy prawnicza i ekonomiczna przy problemie kredytów we frankach są tak samo ważne. Od żadnej nie można abstrahować. Prawo jako nauka społeczna musi brać pod uwagę rozmaite czynniki społeczne i ekonomiczne, choćby w skali mikro - mówi prof. Maciej Gutowski.

W wyniku implementacji unijnej dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, wprowadzono do kodeksu cywilnego regulacje dotyczące niedozwolonych postanowień umownych. W myśl art. 3851 k.c. konsument nie jest związany postanowieniami umownymi, jeżeli te kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz rażąco naruszając jego interesy.  

Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO) zdecydował o złożeniu skargi nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego (SN) w sprawie klauzul abuzywnych w umowie kredytu frankowego jednego z konsumentów, podał RPO. W ocenie rzecznika, interpretacja sądu II instancji jest błędna, a do tego niezgodna z obowiązującymi Polskę standardami prawa konsumenckiego Unii Europejskie

Od 1 stycznia 2021 r. jednoosobowi przedsiębiorcy będą mogli w pewnych sytuacjach korzystać z takich samych uprawnień jak konsumenci. Chodzi o sytuacje, gdy będą kupować towary lub usługi w celach bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, ale jednocześnie niemających charakteru zawodowego. Nieprecyzyjne brzmienie przepisów sprawia, że w praktyce dużym problemem może okazać się określenie, jaki charakter ma konkretna umowa, a zatem, jakie uprawnienia będą przysługiwać danemu nabywcy.

3 października mija rok od dnia, w którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-260/18 Dziubak/Raiffeisen Bank International AG, ECLI:EU:C:2019:819, w którym wyraźnie przesądził o braku możliwości uzupełnienia przez sąd umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego po pozbawieniu jej klauzul niedozwolonych, rozwiązaniami wynikającymi z przepisów dyspozytywnych. Dopuścił on taką możliwość tylko wówczas, gdy sąd miałby orzec o nieważności umowy, co byłoby niekorzystne dla konsumenta i pod warunkiem, że godzą się na to strony sporu, a przede wszystkim konsument.

W toczącej się w orzecznictwie i doktrynie dyskusji o zasadności unieważnienia umów zawierających klauzule abuzywne (przede wszystkim na tle umów kredytów frankowych) stosunkowo rzadko pojawia się kwestia momentu, na który należy oceniać, czy umowa pozbawiona zakwestionowanych klauzul abuzywnych może dalej obowiązywać. Tymczasem jest to kwestia o zasadniczym znaczeniu.

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone postanowienia we wzorcach aneksów umów kredytów hipotecznych indeksowanych w euro i frankach stosowane przez Getin Noble Bank. Firma ma poinformować konsumentów, że nie są wiążące, i zapłacić prawie 13,5 mln zł kary. Podobne postępowania urząd prowadzi wobec siedmiu innych banków.

Postanowienia o przewalutowaniu kredytu złotowego we frankowy mogą być uznane za niedozwolone, jeżeli bank w całości decydował o konwersji kredytu i dacie przewalutowania, a kredytobiorcy nie negocjowali indywidualnie warunków zmian. Ale skutki tego rozstrzygnięcia mają ocenić sądy, co nie wyklucza uznania, że samo przewalutowanie było niedozwolone, ale zmiana oprocentowania –  już tak – orzekł Sąd Najwyższy