katastrofa smoleńska

We wtorek i w czwartek w Warszawie przeprowadzone zostaną ekshumacje Stefana Melaka oraz Tomasza Merty, którzy zginęli w katastrofie smoleńskiej. W rozmowie z PAP ich bliscy zapowiadają, że będą na miejscu, jak mówią, liczą na to, że zaplanowane badania umożliwią wyjaśnienie okoliczności katastrofy.

Nowy sarkofag, w którym spoczną Lech i Maria Kaczyńscy, jest już gotowy. Jego montaż w krypcie katedry na Wawelu trwał 8,5 godziny. "Z tym wyzwaniem zmierzyło się 16 osób. Efekt jest bardzo dobry” – mówił w piątek rano proboszcz parafii archikatedralnej ks. prałat Zdzisław Sochacki.

To jest bardzo bolesne, ale to jest po prostu niezbędne - powiedział prezes PiS Jarosław Kaczyński pytany w środę o ekshumację ciał ofiar katastrofy smoleńskiej. To jest konieczność prawna, bo nie wypełniono elementarnych wymogów procesu karnego - dodał.

Szczyt NATO, tworzenie obrony terytorialnej, wznowienie badania katastrofy smoleńskiej, zakup samolotów dla VIP-ów i nierozstrzygnięte postępowanie na śmigłowce dla wojska - to najważniejsze wydarzenia w MON w ciągu pierwszego roku rządów PiS.

W Krakowie w poniedziałek odbędzie się ekshumacja pary prezydenckiej Lecha i Marii Kaczyńskich - pierwsza z kilkudziesięciu zaplanowanych w całym kraju w ramach prowadzonego przez Prokuraturę Krajową śledztwa dotyczącego katastrofy smoleńskiej.

To, czego można się dowiedzieć z sekcji zwłok, zależy w dużej mierze od tego, w jakim stanie jest ciało. A na to z kolei mają wpływ warunki, w jakich było ono przechowywane - mówi PAP kryminalistyk, laborant sekcyjny z ponad 25-letnim stażem Ireneusz Migdał.

Zmarłe ciała zawsze grały rolę w polityce. Wyciągano je na ogląd publiczny, by zbezcześcić (jak wieszano na latarniach dyktatorów i funkcjonariuszy obalanych reżimów); chowano w odkrytych trumnach i stawiano mauzolea, by czcić (jak przywódców, których z różnych powodów chciano unieśmiertelnić). Kremowano, by zapomnieć lub stawiono grobowce i monumenty, by nie zapomnieć nigdy. Od starożytności do dziś jednak, gdy myślenie rytualne i świeckie idą coraz bardziej osobno, a gdy pamięć o zbrodniach lub katastrofach nabiera mniej pokazowego, dosłownego, ludycznego charakteru – coś się powinno zmienić. Nie potrzebujemy zmarłego ciała tak często tykać, tak otwarcie wywlekać, tak wyraziście pokazywać, by pochylić się nad zmarłym lub by spróbować zrozumieć. W teorii, w życzeniowym nieco być może spojrzeniu na współczesne społeczeństwa jako dojrzałe na ten przynajmniej sposób, że rozumieją racje rytuału i prawa do prywatności, sacrum i świeckiego decorum, a także odróżniają je od nekrofilskiej zemsty i pornograficznej przyjemności oglądania trupa.