gospodarka

Po uderzeniu kryzysu w 2008 r. stopy procentowe w większości państw świata zachodniego spadły do historycznie najniższych, bliskich zeru poziomów. To skłoniło wielu obserwatorów do stwierdzenia, że polityka pieniężna stała się skrajnie poluzowana.

Współcześni liberałowie to dobrze zakamuflowani etatyści. Owszem, z klasycznym liberalizmem łączy ich opozycja wobec regulacji, ale tylko tych nadmiernych, czy generalny sprzeciw wobec wysokich podatków, ale tylko tych za wysokich. Są po prostu niekonsekwentni.

Decyzje o sposobach walki z kryzysem, który coraz bardziej pogrąża Europę, podejmują Niemcy. Problem w tym, że sam Berlin jest źródłem kłopotów.

Znacie to uczucie? Idziecie do przełożonych z dobrym pomysłem. Im dłużej o nim myśleliście, tym bardziej wydawał się wam przyszłościowy, a może nawet przełomowy. Polerujecie go i cyzelujecie, żeby był jeszcze bardziej naj. I co? I nic. Słyszycie, że nie, bo to jakieś banały i na dodatek już dawno sto razy przerobione. „Może lepiej zajmij się czymś innym. Akurat mam taki temat w sam raz dla ciebie...” – słyszycie na odchodnym. I krew was zalewa, bo wiecie, że to „coś innego” jest właśnie banalne, wtórne i jałowe i przeżute po sto albo i więcej razy.

Zasięg mediów społecznościowych jest coraz większy, a to wpływa na wzrost handlu e-commerce – pisze "Puls Biznesu".

Niekonwencjonalna polityka banków centralnych miała wyrwać gospodarkę ze stagnacji, ale absurdalnie wywindowała ceny papierów dłużnych. Dlaczego inwestorzy pożyczają pieniądze emitentom, choć może się to wiązać z utratą części kapitału?

Ekonomia głównego nurtu stworzyła własny establishment: klasę wpływowych zwycięzców neoliberalizmu. Oni nie chcą oddawać zdobytej hegemonii. Wolą się upierać, że to świat zwariował.

Naukowcy cierpią na rozdwojenie jaźni. Chociaż teoria podpowiada im, że polityka otwartych granic jest dla rozwoju czymś pożądanym, ze świecą szukać wśród nich jej zwolenników.