film

Walka z piractwem staje się biznesem. Zarówno dla ścigających, jak i dla broniących internautów. – Lipiec to zazwyczaj spokojny miesiąc. W tym roku codziennie mam przynajmniej jednego klienta i kilka telefonów w sprawie wezwań od kancelarii Anny Łuczak – mówi nam krakowski prawnik. Każda porada w jego kancelarii kosztuje 100 zł.

W „Pożądaniu” w prawym narożniku stoi spokój i bezpieczeństwo rodzinnego ogniska. W lewym – tytułowa namiętność. Równi przeciwnicy, którzy toczą ze sobą zajmującą i niebezpieczną walkę. Remisu nie będzie.

Miasta i całe regiony ciężko pracują, by zaistnieć w świadomości ludzi. Współprodukują filmy fabularne. Biorą udział w tworzeniu programów typu reality show. I wymyślają innowacyjne schematy finansowania takich przedsięwzięć

Skoro w łaski młodych widzów mogły wkraść się samochody, dlaczego ta sama sztuka nie miałaby się udać się maszynom latającym?

Kluczowe wydarzenia współczesnej historii Stanów Zjednoczonych z punktu widzenia czarnoskórego kamerdynera przez kilka dekad pracującego w Białym Domu. Od trudnej walki o równouprawnienie Afroamerykanów po sukces, jakim był wybór Baracka Obamy na prezydenta.

Najlepszy film bieżącego roku? Jeszcze sporo przed nami, ale ciężko będzie komukolwiek „Wilka z Wall Street” pobić.

„Kertu – miłość jest ślepa” intryguje i rozczula jak uroczy list od nieznanego adresata. Wątek pocztowy odgrywa zresztą w filmie Ilmara Raaga istotną rolę dramaturgiczną.

„Frank”, świetnie przyjęta na świecie ironiczna komedia Lenny’ego Abrahamsona, to prawdziwe królestwo ekscentryczności. Ale pod maską kryją się unikalna wrażliwość i kilka boleśnie trafnych społecznych diagnoz. Oraz lista dialogowa, którą można by na wyrywki cytować na koszulkach.

Giuseppe Piccioni nie przypomina członków Stowarzyszenia Umarłych Poetów. Zamiast produkować patetyczne wierszydła, włoski twórca woli raczej się zagłębić w prozę codzienności. Dlatego wydaje się zdolnym uczniem Laurenta Canteta i uważnym widzem jego świetnej „Klasy”.

„Zacznijmy od nowa” łamie gatunkowe przyzwyczajenia. Chociaż to lukrowana historia, szybko okazuje się, że ten lukier jest sztuczny.

Mam poważne obawy, że projekcja „Gangu wiewióra” zachęci najmłodszych widzów do tego, by w imię ratowania świata biegać do parku i dokarmiać mieszkające tam zwierzęta solonymi orzeszkami, naładowanymi konserwantami chipsami i innym świństwem.