ETPC

Mandat parlamentarzysty musi być należycie zabezpieczony przed możliwością pozbawienia go w sposób arbitralny. Do takiego wniosku można dojść na podstawie wydanego 21 maja 2019 r. wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie G.K. przeciwko Belgii (skarga nr 58302/10).

W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dominuje pogląd, że sankcja w postaci dożywotniego pozbawienia wolności bez szans na uzyskanie wcześniejszego zwolnienia po 25 latach narusza art. 3 konwencji praw człowieka.

Nowelizacja kodeksu karnego przewiduje, że w określonych sytuacjach sąd będzie mógł orzec karę dożywotniego pozbawienia wolności z zakazem ubiegania się o przedterminowe, warunkowe zwolnienie. Sędziowie zapowiadają, że nie będą stosować takich kar. Bo takie rozwiązanie jest sprzeczne z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Turecka organizacja pozarządowa znana pod akronimem MİHR (Medeniyet, İrfan, Hayır, Refah Vakfı – fundacja Cywilizacji, Wiedzy, Dobrobytu i Pomyślności) została zarejestrowana w 1989 r. Jej celem statutowym było udzielanie wsparcia potrzebującym z obszarów zamieszkiwanych przez wyznawców islamu, ułatwianie dostępu do nowoczesnych technologii, a także nauczanie oraz tworzenie uniwersytetów.

Sejm miał prawo zaliczyć byłego prezesa TVP Roberta Kwiatkowskiego do grupy trzymającej władzę, a opinia publiczna się o tym dowiedzieć – uznał Europejski Trybunał Praw Człowieka.

Europejski Trybunał Praw Człowieka na gruncie skargi Wysoczański p. Polsce przypomniał o tym, że wolność słowa podlega ograniczeniom i wiąże się z obowiązkami.

Europejski Trybunał Praw Człowieka na kanwie sprawy G.S. przeciwko Bułgarii (skarga nr 36538/17) wypowiedział się na temat zgodności z prawami człowieka potencjalnej ekstradycji do państwa, w którym stosuje się w postępowaniach karnych sankcje w postaci kar cielesnych. Tym samym nałożył na państwa członkowskie obowiązek szczegółowego badania, jakie kary mogą być zastosowane w kraju domagającym się ekstradycji – niezależnie od formalnych zapewnień władz.

Wysokość kwot zasądzanych za przewlekłość nie świadczy o zapaści polskiego sądownictwa, tylko o nieznajomości orzecznictwa ETPC, a czasem o braku zdrowego rozsądku w sądach rozpatrujących skargi.

Europejski Trybunał Praw Człowieka zgodził się zająć sprawą odmowy przyznania polskiego obywatelstwa bliźniakom urodzonym w Stanach Zjednoczonych przez surogatkę (sprawa Segev Schlittner-Hay i Matan Schlittner-Hay przeciwko Polsce; skargi nr 56846/15 i 56849/15). Rodzicami dwóch dziewięcioletnich chłopców jest para homoseksualna S. i T. Potwierdził to w swoim orzeczeniu sąd kalifornijski, przyznając partnerom równe prawa do opieki nad dziećmi. Na podstawie tego orzeczenia sporządzono następnie ich akty urodzenia.

Sprawa sędzi Aliny Czubieniak przejdzie do historii z wielu powodów. Jednym z nich będzie to, że w istocie rzeczy sędzia została przez Izbę Dyscyplinarną Sądu Najwyższego ukarana za orzeczenie w pełni zgodne ze standardami ochrony praw człowieka.

Europejski Trybunał Praw Człowieka po raz kolejny przyjrzał się, na kanwie sprawy O.S.A. p. Grecji (skarga nr 39065/16), standardom traktowania migrantów przez władze państwa przyjmującego. Ze skargą do trybunału zwróciła się grupa czterech Afgańczyków, którzy 21 marca 2016 r. przybyli wraz z rodzinami na wyspę Chios.

Szybki moderator to mniej pozwów o zniesławienie.

Rekrutacja sędziów musi być niezależna

W ostatnim czasie Europejski Trybunał Praw Człowieka wydał serię wyroków dotyczących traktowania cudzoziemców, w szczególności uchodźców, wskazując na obowiązki państw członkowskich do ich godnego przyjęcia i zapewnienia odpowiednich warunków bytowych. Wiele naruszeń konwencji stwierdził na kanwie dotyczącej sposobu traktowania imigrantów sprawy H.A. i inni p. Grecji (skarga nr 19951/16).

 Rosyjski dziennikarz Leonid Swiridow wniósł skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przeciwko Polsce - informuje w środę TASS, powołując się na adwokata korespondenta.

Europejski Trybunał Praw Człowieka, na kanwie sprawy Dupin p. Francji (skarga nr 2282/17), musiał zmierzyć się z konfliktem pomiędzy państwem a rodzicami co do ścieżki edukacyjnej dziecka. Sprawa dotyczyła matki dziecka z autyzmem, która chciała, by uczyło się ono w publicznej, ogólnodostępnej placówce. Z kolei państwo wysyłało dziecko do instytucji medyczno-edukacyjnej, wyspecjalizowanej w edukacji dzieci z problemami intelektualnymi.