dobra wiara

Nowo powstałej firmie, która chce się wyróżniać wśród konkurencji, w wizualnej identyfikacji ma pomóc logo. Jednak początkujący przedsiębiorca może mieć problem, gdy okaże się, że jest ono bardzo podobne do tego, którego używa inny podmiot działający na rynku od wielu lat. Tłumaczymy, jak zabezpieczyć biznes przed przejęciem znaku towarowego.

Przedsiębiorstwo infrastrukturalne, takie jak wodociągi, działa w dobrej wierze, obejmując w celu prowadzenia swojej działalności w zakresie przesyłu mediów grunty wraz z urządzeniami, które są własnością publiczną – skarbową lub komunalną

Francuski regulator ukarał koncern za brak negocjacji w dobrej wierze z tamtejszymi wydawcami

Jeden z przepisów przejściowych ustawy o kosztach komorniczych jest niezgodny z konstytucją – uznał TK.

Prowadzę serwis samochodowy. Wiosną br. zakupiłem z portalu internetowego urządzenie do serwisu klimatyzacji. Cena była atrakcyjna – ¼ wartości rynkowej. Okazało się, że umowę zawarłem z oszustem, który sam tylko najmował urządzenie. Prawdziwy właściciel domaga się zwrotu ww. maszyny. Czy grozi mi utrata maszyny – wszak za nią zapłaciłem, a kupując, nie miałem wiedzy, że jest kradziona?

Zasiedzenie na ogół kojarzy się nam z nieruchomościami. To one ze względu na swoją wartość najbardziej pobudzają wyobraźnie. Nie każdy jednak wie, że zasiedzieć można również ruchomości.

Wybudowanie instalacji gazowych czy elektrycznych na gruncie osoby trzeciej, nawet za jej zgodą, ale bez dopełnienia formalności, oznacza złą wiarę posiadacza służebności przesyłu. Zatem termin zasiedzenia tej służebności wynosi nie 20, a 30 lat. Stwierdził tak Sąd Najwyższy w uchwale.

Jeżeli zakład energetyczny dysponował decyzją o czasowym zajęciu części gruntu pod budowę urządzeń i instalacji elektrycznych, to korzystając później z niego w celu obsługi i konserwacji urządzeń, pozostawał w dobrej wierze. Spółka przesyłowa, następca zakładu, mogła więc nabyć służebność gruntową albo służebność przesyłu przez zasiedzenie w krótszym terminie – orzekł Sąd Najwyższy.

Nie można automatycznie odmówić zwolnienia towarów z VAT w przypadku oszustwa popełnionego przez nabywcę. Fiskus musi wykazać, że dostawca wiedział lub mógł wiedzieć, iż uczestniczy w podejrzanej transakcji – orzekł Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Obowiązujący od lipca 2018 r. tzw. mechanizm podzielonej płatności (ang. split payment) w podatku od towarów i usług w sposób raczej niezamierzony doprowadzi do głębokiej przebudowy funkcjonowania tego podatku. Będzie to jednak zaskakująca rewolucja, która – jak to często bywa – zmiecie swoich autorów – pisze prof. dr hab. Witold Modzelewski.

Fiskus nie będzie badał, czy podatnik należycie weryfikował kontrahentów, jeżeli wiadomo, że nie byli oni w posiadaniu towaru, którego obrót dokumentowali – wynika z wyroku NSA.

Jeżeli sąd karny orzeknie, że transakcja była pozorowana, wówczas sąd administracyjny nie będzie badał, czy podatnik padł ofiarą oszustwa, czy świadomie brał udział w karuzeli VAT – wynika z wyroku NSA.

Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił koncepcję, na którą wcześniej nie było zgody sądów administracyjnych. To precedensowy wyrok, który przeszedł dotychczas niezauważenie.

Działania w dobrej wierze może pomóc podatnikowi w porze z fiskusem. Choć dobra wiara nie jest umocowana w prawie podatkowym, termin ten przybliża orzecznictwo unijne.

Obalenie domniemania dobrej wiary podatnika to obowiązek organu podatkowego – taki wniosek płynie z ostatnich wytycznych Piotra Walczaka adresowanych do organów podatkowych. Czy organy zaprzestały zatem desperackich prób udowodnienia podatnikowi złej wiary? Czy zaczęły oceniać cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, włącznie z dowodami przemawiającymi na korzyść podatnika? Praktyka pokazuje, że „wytyczne” nie przyniosły i prawdopodobnie już nie przyniosą żadnych efektów.