deregulacja

Fikcyjnej deregulacji – tym razem w administracji – ciąg dalszy. Zniesienie wymagań dla specjalistów zajmujących się wspieraniem zatrudnienia bezrobotnych w urzędach pracy było dosyć nietypowe. Można odnieść wrażenie, że w ferworze walki o łatwiejszy dostęp do zawodów były minister sprawiedliwości, a za nim cały rząd nie zauważyli, że przy okazji znoszą coś, co niekoniecznie powinno zostać zlikwidowane. Nieopatrzna deregulacja teraz odbija się rządzącym czkawką. Kiedy już bowiem odtrąbiono jej sukces, okazało się, że zlikwidowała ona wymogi, które jednak w jakimś podstawowym zakresie powinny obowiązywać.

Od początku podejrzewałam, że celem deregulacji zawodów tylko w jej pierwszej warstwie jest ułatwienie znalezienia pracy przez młodych. Druga warstwa reformy okazała się dużo bardziej aktywizująca: skoro zderegulowaliśmy pół setki zawodów, zmieniając przy tym z setkę ustaw, to otwiera się ogromne pole do popisu dla całych rzesz urzędników. Mogą się teraz zająć reglamentowaniem na nowo tego, co przed chwilą zostało zdereglamentowane. Jak wiadomo bowiem, życie nie znosi próżni. A już życie biurokratów w prawnej próżni po prostu obumiera.

Porady za dychę ledwie dychy warte. Dlatego boksy prawników oferujących swoje usługi w galeriach handlowych szybciej znikną, niż powstały.

Nowelizacja redukuje ograniczenia stawiane osobom chcącym wykonywać między innymi zawody prawnicze i związane z branżą turystyczną. Łatwiej będzie zostać pracownikiem ochrony, pośrednikiem nieruchomości czy detektywem. W wielu przypadkach ustawa wprowadza obowiązkowe szkolenia i kursy w zamian dotychczas obowiązujących egzaminów państwowych.