banki

Wzrost inwestycji to jeden z motorów, który pozwoli wyjść z kryzysu po pandemii. Jaka powinna być rola instytucji finansowych we wspieraniu przedsiębiorców, a jaka rola państwa – zastanawiali się uczestnicy debaty z cyklu „Nie ma przyszłości bez przedsiębiorczości”.

Sytuacja polskich banków nie była tak zła od 2008 r. Nawet o 50 do 70 proc. może się obniżyć poziom zysków sektora w tym roku. To efekt niższego popytu na kredyty połączonego ze wzrostem kosztów ryzyka i redukcją stóp procentowych przez NBP w marcu i maju tego roku. Polski sektor bankowy jest na tyle silny, by wytrzymać kryzys, ale ta niecodzienna sytuacja na pewno pociągnie za sobą istotne zmiany systemowe. Jedną z pierwszych – czy to się podoba klientom czy nie – będzie inne podejście do zarządzania cenami usług i produktów w bankowości detalicznej.

BFG ma „potencjalne narzędzie przeprowadzenia przymusowej restrukturyzacji w stosunku do średniej wielkości banku krajowego”. Z kapitałem w wysokości 1,7 mld zł.

Dane za sierpień odsuwają obawy, że grozi nam credit crunch.

Krajowe instytucje będą musiały inwestować więcej w procedury i systemy AML – dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy.

Uchwalona emisja akcji Idea Banku ma zwiększyć kapitał zakładowy nawet o 150 mln zł. Z drugiej strony bank próbuje odchudzić bilans. Z problemami.

- Będziemy chcieli w większym stopniu skupić się na bankowości inwestycyjnej. Nasza działalność kredytowa musi być zyskowna, a nie zawsze jest to łatwe - mówi w wywiadzie dla DGP Leszek Skiba, p.o. prezes Banku Pekao.

Wieloletnia restrukturyzacja, konieczność zwrotu prowizji od kredytów konsumenckich, rezerwy na ryzyko prawne w kredytach frankowych – to główne powody, dla których banki wykazywały w ub.r. straty.

W polskich bankach jest dziewięć osób, których roczne zarobki przekraczają równowartość miliona euro. To dane z najnowszego raportu EBA – Europejskiego Urzędu ds. Nadzoru Bankowego, który podsumuje zarobki tzw. high-earners w 28 krajach UE i trzech należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

- Otrzymałem stanowisko jednego z banków, w którym stwierdzono, że nie powinienem wykonywać swoich ustawowych kompetencji. Nie wiem, czy mi groził, czy nie, ale wyrażał daleko idącą dezaprobatę związaną z tym, że posługuję się kompetencją ustawową w postaci pozwu - mówi w wywiadzie dla DGP Mariusz Golecki, który od października ubiegłego roku sprawuje funkcję rzecznika finansowego.

Rosnący popyt na kredyty mieszkaniowe nie przekłada się na wzrost ich sprzedaży. Nadal jest ona o jedną czwartą mniejsza niż rok wcześniej. W lipcu banki pożyczyły swoim klientom na zakup mieszkań ponad 4,7 mld zł – wynika z najnowszych danych Biura Informacji Kredytowej. W lipcu 2019 r. było to nieco ponad 6,1 mld zł. Mniejsza jest też liczba kredytów, w lipcu tego roku zawarto ponad 17,2 tys. umów, podczas gdy rok wcześniej 22,3 tys.

Na tle pozostałych sektorów polskiej gospodarki sytuacja banków na pozór wygląda komfortowo. Podczas gdy wiele firm okupiło załamanie gospodarcze wywołane pandemią COVID-19 poważnymi stratami, największe polskie banki osiągały nadal solidne zyski – choć oczywiście mniejsze niż przed rokiem.

Kontrolowany przez Leszka Czarneckiego Idea Bank nie ma ostatnio najlepszej passy. Najpierw w połowie lipca Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nałożył na niego 17,3 mln zł kary za nieuczciwe praktyki rynkowe i naruszenie interesów zbiorowych klientów (bank zamierza się odwołać od tej decyzji). Chwilę później Komisja Nadzoru Finansowego odmówiła zaakceptowania planu naprawy banku. A w ubiegłym tygodniu kurator Idei, którym jest Bankowy Fundusz Gwarancyjny, powiedział „nie” transakcji sprzedaży 65 proc. akcji Idea Money, co miało poprawić wynik banku o 300 mln zł. Decyzja kuratora nie dziwi, bo to kolejna z transakcji, które kondycję banku poprawiają księgowo, ale nie rozwiązują jego największego problemu – braku kapitału. Tego zaś od wielu kwartałów nikt nie dostarcza – ani główny akcjonariusz, ani żaden inwestor. 

Nową pracę na temat skutków krachu 2008 r. dla sektora bankowego da się czytać jako uniwersalne memento. A brzmi ono tak: nie licz, że skutki błędnej polityki gospodarczej da się łatwo zamieść pod dywan.

Organy państwa, w tym Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumenta, nie potrafiły właściwie zadbać o prawa konsumentów w starciach z bankami, firmami pożyczkowymi, zakładami ubezpieczeń i innymi instytucjami finansowymi. Dlatego ustawodawca powołał rzecznika finansowego. Uznano jednak, że dobrobytu nie może być za dużo, więc budżet na działanie tego rzecznika okrojono tak bardzo, jak się da. Dziś zaś politycy mówią, że trzeba zlikwidować instytucję rzecznika i jego zadania przekazać do UOKiK.