Kłamstwa zamiast armat

Cały moskiewski aparat propagandowy, budowany i suto karmiony przez długie lata, pracuje dziś na osiągnięcie jednego celu – ma zminimalizować negatywne dla Kremla skutki polityczne i strategiczne ukraińskiej ofensywy w polu. Na wewnętrznym odcinku tego wirtualnego frontu wciąż obowiązuje przekaz: „Rosjanie, nie obawiajcie się, Putin czuwa. Także nad tym, co robicie i myślicie. Walczymy nie tylko z jakąś tam (nieodmiennie pogardzaną) Ukrainą, ale z całą potęgą wrażego NATO (po to są przekazy o „polskich najemnikach” i często fejkowe zdjęcia zniszczonego sprzętu pochodzenia zachodniego), a mimo to wygrywamy. Jeśli się wycofujemy, to tylko na z góry upatrzone pozycje. A hucznie zapowiadana przez tyle miesięcy wielka ofensywa ukraińska właściwie została już odparta. Teraz tylko trochę cierpliwości, a nasze bataliony niebawem znów wrócą pod Kijów i pognębią faszystów”.

Na krótką metę to jeszcze działa i wciąż zabezpiecza władzę Putina i jego akolitów, ale coraz ważniejszy staje się zewnętrzny odcinek frontu informacyjnego. W największym skrócie – Moskwie chodzi o to, żeby mimo realnych sukcesów militarnych Ukrainy, nawet potencjalnie daleko idących, nie dopuścić do istotnych zmian w swoich relacjach z głównymi graczami Zachodu. Żeby przegrywając wojnę, wygrać pokój. To nie jest niemożliwe, historia dostarcza wielu przykładów.