Ruszyła unijna układanka wyborcza

Tydzień temu Belgia rozpoczęła półroczną prezydencję w UE, podczas której poza standardowymi obowiązkami będzie miała dodatkowe zadania związane z zaplanowanymi na 6–9 czerwca wyborami do Parlamentu Europejskiego. Tymczasem przewodniczący Rady Europejskiej i były premier Belgii Charles Michel zapowiedział, że będzie kandydował w eurowyborach z list liberalnego Ruchu Reformatorskiego. Może to oznaczać, że w lipcu na stanowisku przewodniczącego jednej z najważniejszych instytucji UE pojawi się wakat, który tymczasowo mógłby zapełnić z urzędu… premier Węgier Viktor Orbán jako sprawujący wówczas przewodnictwo w Radzie UE.

Start Michela nie oznacza jego rezygnacji z unijnych ambicji. Wręcz przeciwnie. Michel, mający za sobą cztery lata w fotelu szefa Rady Europejskiej i pięć lat na stanowisku premiera Belgii, mógłby zostać głównym kandydatem na szefa Komisji Europejskiej z ramienia liberalnej frakcji Odnówmy Europę, w której skład wchodzi jego rodzima partia. Jest jednak wątpliwe, by ta sztuka mu się udała. Zgodnie z procedurą wybór przewodniczącego KE musi uwzględniać wyniki eurowyborów, zatem zwykle proponowano na to stanowisko osobę desygnowaną przez zwycięską frakcję. W praktyce nie dotrzymano tej zasady podczas poprzednich wyborów, gdy kandydatem zwycięskiej Europejskiej Partii Ludowej (EPP) był Manfred Weber, a wybór padł na Ursulę von der Leyen (na razie nie ogłosiła decyzji, czy wystartuje w tym roku). A nawet gdyby Michel został głównym kandydatem liberałów, wątpliwe, żeby ta frakcja wygrała wybory. Według sondaży może ona liczyć na 82 mandaty, podczas gdy EPP na 171, a wygrzebujący się z kryzysu po aferze łapówkarskiej socjaliści na 141 miejsc. Liberałów wyprzedza dziś nawet skrajnie prawicowa frakcja Tożsamość i Demokracja, w której skład wchodzi Zjednoczenie Narodowe Marine Le Pen.