Dlaczego Polacy stali się czynnikiem wyborczym

W 2016 r. Trump jako kandydat republikanów przemawiał w Chicago na spotkaniu zorganizowanym przez organizacje polonijne. Cztery lata później podjął w Białym Domu polskiego prezydenta Andrzeja Dudę. Były to znaczące gesty, wskazujące, że republikaninowi na elektoracie o polskich korzeniach zależy. Wielu w jego otoczeniu wierzy, że osiem lat temu to właśnie oni przyczynili się do zaskakującego zwycięstwa nad Hillary Clinton. Trump wygrał wtedy nieznacznie, a Polonia zagłosowała w większości właśnie na nowojorczyka. W tym roku, po odwołaniu wizyty Trumpa w amerykańskiej Częstochowie, gestu o podobnej skali może zabraknąć, a czasu do 5 listopada jest coraz mniej. Równocześnie Kamala Harris, przywołując polskich wyborców w trakcie debaty telewizyjnej, uczyniła z tego głośny temat i pole rywalizacji.

– Są różne szacunki, jeśli Kamala Harris uważa, że w Pensylwanii jest 800 tys. wyborców polskiego pochodzenia, to nie będziemy protestować – słyszymy w polskim MSZ. O dokładne statystyki dotyczące Amerykanów z korzeniami nad Wisłą trudno, ale bez wątpienia narracja, że Polonia to 5–10 proc. głosujących nad Wielkimi Jeziorami jest korzystna dla Warszawy. Prawdą jest, że „polski wyborca” to potencjalnie łakomy kąsek, bo to statystycznie wręcz modelowy przedstawiciel klasy średniej, umiarkowany politycznie, często niezależny lub zmieniający swoje preferencje partyjne, zamieszkujący przedmieścia (tak wynika z badań Piast Institute z Michigan). Czyli właśnie taki, o jakiego w Stanach Zjednoczonych zabiegają obie partie. W latach 2016–2020 obserwowaliśmy w tym segmencie odpływ od Trumpa w kierunku Joego Bidena. I nad Wielkimi Jeziorami demokrata ostatecznie wygrał, odbił Pensylwanię, Wisconsin i Michigan.